้าเสาหิน คล้ายผีเสื้อกลางคืนที่ติดอยู่บนใยแมงมุม
“เพลิงปีศาจ!” มีคนตะโกนขึ้นมาอย่างตกใจ
อาจารย์แห่งยอดเขาซั่งเต๋อที่คอยดูแลระเบียบภายในงานชุมนุมซื่อเจี้ยนสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา เตรียมพร้อมที่จะขี่กระบี่ออกไปเปิดข่ายพลังที่อยู่รอบๆ ป่าหินทุกเมื่อ
เสียงตู้มดังสนั่นขึ้นมา เสาหินที่อยู่ใต้เท้าหลิ่วสือซุ่ยไม่สามารถแบกรับการฉีกกระชากของเจตกระบี่และอุณหภูมิที่สูงเช่นนี้ได้อีก เศษหินและฝุ่นควันจำนวนนับไม่ถ้วนฟุ้งกระจาย
เศษหินและฝุ่นควันเหล่านั้นม้วนตัวพุ่งออกไปข้างหน้า กระแทกเข้าใส่เมฆหมอกที่ลอยมาพร้อมกระบี่ของเจี่ยนหรูอวิ๋นจนแตกกระจาย คล้ายกับยอดเขาจำนวนนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงไปในมหาสมุทร
เจี่ยนหรูอวิ๋นกลืนโลหิตสดๆ ที่ไหลทะลักขึ้นมาถึงลำคอ เขาปลดปล่อยปราณกระบี่ออกมาจนหมด ฝืนเรียกกระบี่ที่ถูกเปลวไฟไร้รูปร่างตรึงเอาไว้กลับมา
ลำแสงกระบี่วูบไหว เขาขึ้นไปยืนบนกระบี่ ก่อนจะพุ่งตรงเข้ามาถึงตรงหน้าหลิ่วสือซุ่ย เตรียมจะขี่กระบี่บินต่อสู้อีกครั้ง!
ในช่วงเวลาที่สำคัญนี้ เขาและหลิ่วสือซุ่ยสบตากันโดยมีเปลวเพลิงไร้ลักษณ์คั่นกลางเอาไว้อยู่
เขามองเห็นดวงตาของหลิ่วสือซุ่ยอย่างชัดเจน
ดวงตาที่เคยใสสะอาดและไร้ซึ่งสิ่งเจือปนคู่นั้น ในเวลานี้เหลือเพียงความสว่างไสว นั่นเป็นเพราะในส่วนลึกของดวงตานั้นมีเปลวเพลิงจริงๆ กำลังลุกไหม้อยู่
เปลวไฟที่ยากจะเลี้ยงให้เชื่อง ดูคล้ายเล็กจ้อย แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนไม่มีวันเป
