ว?”
มีศิษย์กล่าวขึ้นมาอย่างไม่แน่ใจ “สิบเจ็ดหรือไม่ก็สิบแปดเจ้าค่ะ?”
เจ้าแห่งยอดเขาชิงหรงมองดูเจ้าล่าเยวี่ยที่อยู่ไม่ไกล มิได้กล่าวอะไรออกมา
……
……
เหล่าอาจารย์ของยอดเขาทั้งเก้าต่างตะลึงลาน
นับจากนักพรตจิ่งหยางเป็นต้นมา ผู้บรรลุสู่ขั้นมิประจักษ์ที่มีอายุน้อยที่สุดของชิงซานก็คือเจ้าล่าเยวี่ยและจัวหรูซุ่ย หลิ่วสือซุ่ยคือคนที่สาม
หากในสองปีนี้เขาสามารถบำเพ็ญเพียรไปตามปกติธรรมดา เขาจะบรรลุสภาวะได้เร็วกว่านี้หรือไม่?
หากไม่เป็นเพราะเขาไปทำเรื่องแบบนั้น อีกทั้งยังเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรม อัจฉริยะเช่นนี้ ชิงซานจะดูแลเขาอย่างไร?
อาจารย์บางคนถึงขนาดกำลังคิดว่าหากคำพูดที่หลิ่วสือซุ่ยกล่าวมาเมื่อครู่นี้เป็นความจริง มันคงจะดีไม่น้อย
……
……
มีลมพัดมาจากหน้าผาด้านนั้น มิได้มีความอบอุ่นของปลายฤดูใบไม้ผลิ หากแต่เกิดความรู้สึกหนาวเย็นเมื่อกระทบใบหน้า
ลมสายนั้นกระทบถูกกระบี่ของหลิ่วสือซุ่ย ตัวกระบี่สั่นไหวเล็กน้อย จู่ๆ พลันแผ่กระจายแสงสว่างออกมาสี่สาย
แสงสว่างสี่สายนั้นมิใช่ภาพลวงหา หากแต่เป็นสิ่งที่มีอยู่จริง นั่นคือพายุกระบี่
กระบี่บินพลันเร่งความเร็วขึ้นมาอย่างฉับพลัน มันพาพายุกระบี่สี่สายพุ่งเข้าไปโจมตีเจี่ยนหรูอวิ๋นที่อยู่ห่างออกไปร้อยจ้าง
ในที่สุดหลิ่วสือซุ่ยก็ลงมือ ทั้งยังใช้การโจมตีที่ร้ายกาจที่สุด
เจี่ยนหรูอวิ๋นมองดูลำแสงกระบี่ที่สว่างเจิดจ้าและพายุกระบี่ทั้งสี่สาย สีหน้ามิแปรเปลี่ยน พลาง
