สะบัดแขนเสื้อเบาๆ
กระบี่บินสีเทาเล่มหนึ่งพุ่งออกมา แค่พริบตาก็มาถึงหน้ากระบี่ของหลิ่วสือซุ่ย
รวดเร็วดุจสายฟ้านั้นเป็นเพียงคำนิยามอย่างหนึ่ง
แต่กระบี่ของเจี่ยนหรูอวิ๋นกลับเป็นเหมือนสายฟ้าจริงๆ มันรวดเร็วจนแทบจะมองไม่เห็น
กระบี่ของหลิ่วสือซุ่ยที่ใช้เวลาเตรียมตัวอยู่นานยังมิทันได้แสดงพลังของมันออกมาก็ถูกหยุดเอาไว้
กระบี่บินสองเล่มเผชิญหน้ากันกลางอากาศด้านบนป่าหิน
เสียงกระบี่ดังสะท้อนไปทั่วทั้งหุบเขา
กระบี่บินสองเล่มแยกจากกัน ก่อนจะเผชิญหน้ากันอีกครั้งหนึ่ง
จากนั้นก็เป็นการปะทะกันนับครั้งไม่ถ้วน
เพียงแค่พริบตา กระบี่บินสองเล่มก็ฟาดฟันกลางอากาศนับครั้งไม่ถ้วน
เสียงกระบี่ปะทะกันดังไม่ขาดสาย ฟังดูคล้ายฝนที่ตกลงมาอย่างฉับพลันอย่างไรอย่างนั้น
สะเก็ดไฟจำนวนนับไม่ถ้วนแตกกระจาย เหมือนดั่งต้นไม้เงินที่เบ่งบานอยู่ตรงหน้ายอดเขา ส่องสว่างเจิดจ้าไปทั่วทั้งป่าหิน
ดวงอาทิตย์ที่อยู่บนท้องฟ้าพลันอับแสงลงไปไม่น้อย
กระบี่บินสองเล่มโรมรันกันกลางอากาศ
หลิ่วสือซุ่ยและเจี่ยนหรูอวิ๋นต่างยืนอยู่บนเสาหินของตน สองมือไพล่หลัง สายตาจ้องมองกันอย่างเงียบๆ โดยมีระยะห่างสามร้อยจ้างคั่นกลางอยู่
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ลำแสงกระบี่ทั้งสองเล่มพลันหดหายไป
กระบี่บินทั้งสองเล่มแยกย้ายกันกลับมาอยู่ตรงหน้าหลิ่วสือซุ่ยและเจี่ยนหรูอวิ๋น
เหล่าศิษย์ชิงซานที่อยู่ด้านล่างป่าหินตกตะลึง
เห็นๆ อยู่ว่าวิถีกระบี่ของศิษย์พี่เจี่ยนหรูอวิ๋นนั
