าซั่งเต๋อ
วันนี้หยวนฉีจิงมาดูแลงานชุมนุมด้วยตนเอง
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ การหายใจของเหล่าลูกศิษย์คล้ายถูกแช่แข็งเอาไว้ ไหนเลยจะกล้าส่งเสียงดัง
ฟิ้วๆๆๆ!
เสียงแหวกอากาศดังขึ้นไม่หยุด
ลำแสงกระบี่หลายสายส่องสว่างเสาหินนับร้อยแท่งบนยอดเขา แสงสว่างกระจายออกมานับไม่ถ้วน
กระบี่บินหกเล่มค่อยๆ บินลงตั้งเป็นแถวอยู่ด้านหลังกระบี่สามฉื่อ
บางเล่มดูโบราณเรียบง่ายและเยือกเย็น บางคมดูแหลมคมยิ่งนัก บางเล่มดูทรงพลังราวสายฟ้า
กระบี่สามฉื่อ!
กระบี่สุญตา!
กระบี่พิณอำไพ!
กระบี่สุริยันหวนกลับ!
กระบี่กาลนาน!
กระบี่น้ำขึ้น
แล้วก็…กระบี่มิคำนึง!
เมื่อเห็นภาพนี้ ในที่สุดศิษย์จำนวนนับหลายร้อยคนก็มิอาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป พวกเขาเริ่มพูดคุยกัน สีหน้าดูตื่นเต้น
กระบี่หลักของแต่ละยอดเขาในชิงซาน เก้าเล่มมาอยู่ที่นี่เจ็ดเล่ม!
ภาพแบบนี้มิได้ปรากฏให้เห็นมาเป็นเวลานานหลายปีแล้ว
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนมองไปยังสุดยอดกระบี่เหล่านั้น
กระบี่บินสีเลือดที่ตั้งอยู่ด้านหลังสุดเล่มนั้นได้รับความสนใจมากที่สุด แล้วก็ทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกทอดถอนใจอย่างรุนแรงด้วยเช่นกัน
ผู้อาวุโสที่เส้นผมกลายเป็นสีขาวบางคนถึงขนาดเกิดความรู้สึกคล้ายอยู่กันคนละโลก
นักพรตจิ่งหยางไม่เคยร่วมงานของสำนักมาก่อน กระบี่มิคำนึงย่อมปรากฏตัวน้อยครั้งเช่นกัน
ครั้งสุดท้ายที่กระบี่มิคำนึงปรากฏตัวอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ขณะนั้นเจ้าสำนักยังเป็นนักพรตไท่ผิง หยวนฉีจิงเพิ
