ีมือเลย เช่นนั้นนางควรจะทำอย่างไร? หรือว่าต้องรออยู่ที่ธารสี่เจี้ยนอีกสามปี?
ตอนนี้ถึงตานางแล้ว
นางถือกระบี่เดินไปยังก้อนหินที่อยู่บนลำธาร ก่อนจะทำความคารวะเหล่าอาจารย์ที่อบู่บนหน้าผา
ในตอนที่สายตาของนางมองไปยังมุมๆ หนึ่งนั้น นางก็อดสะอื้นขึ้นมาอีกไม่ได้ ดูแล้วน่าสงสาร ทั้งยังดูน่ารัก
……
……
แม้นอารมณ์จะไม่มั่นคง แต่อวี้ซานกลับแสดงฝีมือออกมาได้อย่างโดดเด่น — สภาวะของนางมิได้ยอดเยี่ยมอะไร สิ่งที่ยอดเยี่ยมก็คือความสามารถในการควบคุมกระบี่ตอนที่ขี่กระบี่และปล่อยให้กระบี่บิน แม้นจะเป็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นางก็ทำได้อย่างพอดิบพอดี ความแม่นยำเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ
เหมยหลี่มองดูคราบน้ำตาที่อยู่บนใบหน้าของสาวน้อย ในใจทั้งรู้สึกสงสารและยินดี จึงเดินไปยังริมผาพลางกล่าวว่า “มายอดเขาชิงหรงของข้าเถอะ”
ยอดเขาชิงหรงส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นศิษย์ผู้หญิง ในสายตาคนอื่นต่างมองว่าเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับศิษย์น้องอวี้ซาน
ใครจะไปคิดบ้างว่าศิษย์น้องอวี้ซานมิได้ให้คำตอบออกมา หากแต่มองไปยังมุมๆ นั้นบนหน้าผา
ภายใต้เงาไม้ จิ๋งจิ่วส่ายศีรษะเล็กน้อยจนแทบจะไม่สามารถสังเกตเห็นได้
อวี้ซานตะลึง ก่อนจะมองไปทางอาจารย์อาเหมยหลี่อีกครั้ง จากนั้นส่ายศีรษะขออภัย
บนหน้าผามีเสียงฮือฮาดังขึ้นมา
จิ๋งจิ่วกล่าวกับชายหนุ่มแซ่หยวนว่า “ไปบอกนาง เลือกยอดเขาซั่งเต๋อ”
กู้ชิงรู้สึกมิค่อยเข้าใจ ในใจครุ่นคิดเจ้ารู้ได้อย่างไรว่ายอดเขาซั่งเ
