เจ้าล่าเยวี่ยเหลือบมองเขา มิได้กล่าวกระไร ในสายตาของทุกคน ดูนางเฉยเมยยิ่งนัก
“ถูกต้อง!”
ผู้อาวุโสแห่งคุนหลุนกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “ในเมืองเฉาหนานวันนั้น ศิษย์สำนักซานตูใจร้อนแย่งยาเพราะต้องการรักษาอาการบาดเจ็บของศิษย์สำนักเดียวกัน เพียงแค่ความไม่ลงรอยกันเล็กน้อยเท่านี้ มันถึงกับต้องฆ่าแกงกันเลยอย่างนั้นหรือ?”
ครั้นได้ยินคำพูดนี้ สายตาหลายคนมองเจ้าล่าเยวี่ยพลันมีความหวาดกลัวขึ้นมาหลายส่วน มาตรว่าเจ้าเป็นเจ้าแห่งยอดเขาของชิงซาน แต่จะลงมือเหี้ยมโหดถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน? เมื่อคิดถึงภาพที่เจ้าล่าเยวี่ยสังหารจู๋เจี้ยโดยไม่พูดจา ทุกคนก็ยิ่งรู้สึกว่าจิตใจของเด็กสาวอัจฉริยะที่เล่าลือกันผู้นี้น่ากลัวยิ่งนัก
“แค่เรื่องเล็กน้อยอย่างนั้นรึ?” หลินอิงเหลียงก้าวไปข้างหน้า มองดูผู้อาวุโสแห่งคุนหลุน ยิ้มพลางกล่าว “วันนั้นสมณะทั้งสองแห่งวัดกั่วเฉิงต้องการใช้ยานี้เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านในเมืองเฉาหนานที่หวาดกลัวกุ่ยมู่หลิงจนเสียขวัญ เหล่าผู้บำเพ็ญพรตในเรือนเป่าซู่ต่างไม่คิดจะแข่งประมูลเพื่อยินดีช่วยเหลือเรื่องดีๆ เช่นนี้ แต่ผลปรากฏว่าศิษย์ของสำนักซานตูกลับดึงดันที่จะประมูลยานี้เพื่อเอาไปช่วยนายน้อยที่ถูกพิษบุหงาจนคันเล็กน้อย อาศัยความร่ำรวยของสำนักคุนหลุนเพิ่มราคาสู้ตลอด อาจารย์อาไหนเลยจะทนดูต่อไปได้ จึงใช้ยาเซวียนเฉ่าประมูลแแผ่นน้ำแข็งมา โดยหวังว่าจบงานประมูลแล้วจะมอบให้สมณะทั้งสองของวัดกั่วเฉิง แต่ก
