านชุมนุมเหมยฮุ่ย เกรงว่าคงจะตกรอบตั้งแต่รอบแรก อย่าว่าแต่ศิษย์พี่หรือตัวเองเลย ต่อให้เป็นศิษย์น้องเล็กก็สามารถเอาชนะได้แน่นอน
ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดเรื่องนี้ ภายในหอพลันมีเสียงดังขึ้นมา การแข่งรอบสุดท้ายได้ตัดสินแพ้ชนะแล้ว
……
……
จิ๋งจิ่งลุกขึ้นเดินไปด้านหลังฉาก เตรียมล้างมือ
ผู้ดูแลของสำนักกระบี่ซีไห่ที่อยู่ในหอ และยังมีคนอื่นๆ มองดูแผ่นหลังของเขา มิรู้ควรจะกล่าวอะไร
ทุกคนรู้สึกแปลกพิกล ไม่ว่าจะดูอย่างไร ระยะเวลาที่คนผู้นี้ได้สัมผัสกับวิถีหมากล้อมก็ล้วนแต่สั้นอย่างมาก แต่สุดท้ายเขากลับเอาชนะได้อย่างไร?
เนื่องเพราะอารมณ์เช่นนี้ บรรยากาศภายในพื้นที่จึงดูแปลกประหลาด ไม่มีใครพูดจา แล้วก็ไม่มีเสียงแสดงความยินดีใดๆ ดูวังเวงพิกลไปชั่วขณะหนึ่ง
ภายในกลุ่มคนที่อยู่ด้านนอกพลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“อาจารย์เซียนหว่านซูคิดว่าฝีมือหมากล้อมของคนผู้นี้เป็นอย่างไร?”
สายตาเซี่ยงหว่านซูขยับเล็กน้อย ก่อนจะหาตัวคนที่พูดเจอ
คนผู้นั้นเป็นชายแก่รูปร่างสูงผอม ไม่รู้เพราะเหตุใด บนใบหน้าจึงเต็มไปด้วยสีหน้าที่เจ็บใจและโมโห
เซี่ยงหว่านซูกล่าวว่า “ฝีมือหมากล้อมของข้าธรรมดา แล้วจะไปมีสิทธิ์วิจารณ์สหายท่านนี้ได้อย่างไร”
ชายแก่รูปร่างผอมสูงคนนั้นก็คือนักเล่นหมากล้อมของเมืองไห่โจวที่พ่ายให้กับจิ๋งจิ่วคนนั้น จนถึงตอนนี้ เขายังคงไม่อยากจะเชื่อว่าตนเองจะแพ้จริงๆ
ชายแก่ผอมสูงมิใช่คนที่บำเพ็ญเพียร แต่ด้วยเรื่องบางเรื่
