คงต้องหยุดแต่เพียงเท่านี้”
ชายวัยกลางคนชี้ไปยังกระดาษแผ่นหนึ่งที่ติดอยู่ตรงทางเดิน พลางกล่าว “ข้าเป็นคนที่ระมัดระวังเป็นอย่างมาก ไม่มีทางทำผิดซ้ำรอยเจ้าหนุ่มคนเมื่อครู่แน่นอน”
สำหรับผู้บำเพ็ญพรตที่มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรธรรมดา แต่ถนัดในเรื่องงานอดิเรกยามว่างอย่างศิลปะทั้งสี่ การที่สามารถได้รับของวิเศษจากสำนักกระบี่ซีไห่โดยใช้งานอดิเรกยามว่างเหล่านี้ ถือเป็นโอกาสที่ไม่อาจพลาดได้ ชายวัยกลางคนก็เป็นคนแบบนี้เช่นกัน เขาตรวจสอบมาอย่างชัดเจน ชายหนุ่มอัจฉริยะของสำนักจงโจวมิได้ลงชื่อแข่งขัน การแข่งขันหมากล้อมในวันนี้ก็มิได้มีคู่แข่งที่น่ากลัวอะไร เขาจึงมีความมั่นใจว่าจะได้รับของวิเศษ ขณะเดียวกันก็เหมือนอย่างที่เขาว่าไว้ เขาเป็นคนระมัดระวังอย่างมาก การแข่งขันของเขาก่อนหน้านี้จบลงค่อนข้างเร็ว เขาจึงไปตรวจสอบดูการแข่งของจิ๋งจิ่วและชายหนุ่มผู้นั้นอย่างตั้งใจ ก่อนจะมั่นใจว่าฝีมือการเล่นหมากล้อมของจิ๋งจิ่วห่างชั้นจากตนมากนัก ขอเพียงตนเองไม่ทำอะไรผิดพลาด ก็ไม่มีโอกาสที่เขาจะแพ้ได้
จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวกระไร หากแต่หยิบหมากดำวางลงไปบนกระดาน
สำหรับเขาแล้วนี่คือเรื่องปกติธรรมดา เล่นหมากล้อมมิใช่การพูดคุย แต่สำหรับผู้เล่นที่คลุกคลีอยู่กับหมากล้อมมาหลายปี การกระทำนี้ถือเป็นการเสียมารยาท
ชายวัยกลางคนขมวดคิ้ว ดูมิค่อยพอใจ
……
……
ลมทะเลพัดโชย ผ้าม่านสีขาวพลิ้วไหวตามลม ส่งกลิ่นบริสุทธิ์สดชื่น
เสียงวางหมากหยุ
