ม่นาน การแข่งขันจบลง จิ๋งจิ่วลุกขึ้นยืน พยักหน้าเล็กน้อย
คู่แข่งของเขาเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง มิรู้ว่าเป็นศิษย์ของสำนักไหน ใบหน้าเขาแดงเรื่อ ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกโกรธเกรี้ยวและเจ็บใจ
ทั้งคู่ต่างเป็นผู้บำเพ็ญพรต แค่มองดูก็รู้แพ้ชนะบนกระดาน ไม่จำเป็นต้องนับเลขใดๆ ศิษย์หนุ่มผู้นี้รู้ว่าตัวเองแพ้ไปสามกระดานแล้ว
แพ้ชนะเชือดเฉือนกันเพียงนิดเดียว บางทีถ้าระวังขึ้นอีกหน่อยตอนกลางกระดาน เขาก็จะสามารถเอาชนะได้ สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บใจมากที่สุดก็คือเห็นๆ อยู่ว่าจิ๋งจิ่วเดินหมากมิได้ลื่นไหล คล้ายคนที่เพิ่งหัดเล่น กระทั่งรูปแบบการเดินหมากที่ง่ายที่สุดก็คล้ายจะไม่เข้าใจ ตอนแรกเขานึกว่าตนเองจะเอาชนะได้อย่างง่ายดาย และเป็นเพราะไม่อยากทำลายความมั่นใจของอีกฝ่ายมากเกินไป เขายังจงใจออมมือในการเดินสองสามครั้งด้วย ใครจะคิดบ้างว่าสุดท้ายสถานการณ์จะกลับตาลปัตรถึงเพียงนี้ จากนั้นเขาก็แพ้ไปโดยไม่รู้ตัว!
กระทั่งในการเดินครั้งสุดท้าย เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าตนเองแพ้ได้อย่างไร
ผู้ดูแลของสำนักซีไห่คนหนึ่งเดินเข้ามาจดบันทึก ก่อนจะพาจิ๋งจิ่วไปยังอีกที่หนึ่ง
เหมือนกับก่อนหน้านี้ คู่แข่งของเขาได้นั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะก่อนแล้ว เป็นชายวัยกลางคนที่มีสีหน้าเฉยเมยคนหนึ่ง
ชายวัยกลางคนมองเขา ยิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้าโชคดีทีเดียว”
จิ๋งจิ่วมองเขา รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“ลำดับการเแข่งได้วางเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เสียดายที่โชคของเจ้า
