พเราะจับจิต แต่มันกลับไม่สามารถทำให้คนที่อยู่ที่นี่เสียสมาธิได้ สายตาทุกคนจับจ้องไปยังกระดานหมากล้อมที่ห้อยลงมาจากบนชั้นสอง ขณะเดียวกันก็สนทนากับเพื่อนที่อยู่ข้างกายอย่างตั้งใจ พลางส่งเสียงอุทานชื่นชมว่าวิเศษมาก เยี่ยมมากออกมาอยู่ตลอดเวลา แน่นอนว่าบางครั้งก็จะมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความโกรธขึ้นมาเหมือนกัน
จิ๋งจิ่วไม่ชินกับสภาพแวดล้อมที่คึกคักวุ่นวายแบบนี้ แต่เขาก็ยังอดทนดูอยู่ชั่วครู่หนึ่ง เมื่อวานเจ้าล่าเยวี่ยซื้อหนังสือเกี่ยวกับการเล่นหมากล้อมให้เขาเล่มหนึ่ง เขาอ่านดูรอบหนึ่ง จดจำกฎเกณฑ์และวิธีการวิเคราะห์แพ้ชนะเหล่านั้นเอาไว้ แต่ตัวหนังสือนั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลง มีแต่ต้องมาดูการแข่งขันด้วยตาตัวเองถึงจะทำให้เขาเข้าใจได้อย่างแท้จริง
“เข้าใจมากน้อยเท่าไร?” เจ้าล่าเยวี่ยถาม
จิ๋งจิ่วกล่าว “รู้สึกไม่ค่อยยาก ลองดูได้”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “วันที่อยู่ในศาลเจ้าเทพทะเลข้าเคยบอกไว้แล้ว ว่าเรื่องแบบนี้มันง่ายดายอย่างมากสำหรับเจ้า”
จิ๋งจิ่วยิ้มๆ กล่าวว่า “อย่างนั้นข้าไปล่ะ”
เจ้าล่าเยวี่ยผงกศีรษะ กล่าวว่า “เอาชนะให้ได้”
……
……
การลงชื่อแข่งขันมิยุ่งยาก จิ๋งจิ่วถูกพามายังมุมที่เงียบสงบมุมหนึ่ง คู่แข่งของเขานั่งประจำอยู่ที่โต๊ะแล้ว
นอกจากหมวกลี่เม่าที่เขาสวมอยู่ โต๊ะตัวนี้ก็หาได้มีอะไรที่ดูน่าสนใจอีก แล้วก็มิได้มีใครมาสนใจการแข่งกระดานนี้ด้วย ได้ยินเพียงเสียงวางหมากลงบนกระดานที่ฟังชัดเจน
ผ่านไปไ
