จิ๋งจิ่วกล่าว “ยาถอนพิษ”
เสี่ยวเหอทราบดี กับคนแบบนี้มิอาจใช้ลูกไม้ใดๆ ได้
นางใช้มือซ้ายหยิบเอาขวดยาออกมาจากที่คาดเอว ก่อนจะยื่นให้จิ๋งจิ่วอย่างเสียใจ
จิ๋งจิ่วรับเอาขวดยามา จากนั้นโยนให้เจ้าล่าเยวี่ยพลางถามว่า “สถานะของเจ้าในปู้เหล่าหลินเป็นอย่างไร?”
เสี่ยวเหอคือสาวน้อยที่ชาญฉลาดอย่างมาก นางรีบกล่าวโดยมิกล้ามีความลังเลใดๆ “ระดับกลาง แต่ค่อนข้างมีความสำคัญ”
จากรายละเอียดบางอย่างทำให้จิ๋งจิ่วมั่นใจว่านางคือผู้บังคับบัญชาของคนชุดดำนั้น ข้อสงสัยเพียงอย่างเดียวนั้นอยู่ที่ว่าสภาวะของนางมิอาจสู้คนชุดดำนั้นได้อย่างเห็นได้ชัด
“ทำไม?”
“เพราะไม่ว่าผู้ใดก็ล้วนแต่ถูกข้าหลอก…ยกเว้นพวกเจ้า”
เสี่ยวเหอกล่าวกับเขาอย่างจริงจัง “ข้าไม่เข้าใจจริงๆ เหตุใดพวกเจ้าจึงมองข้าออก”
“เสี่ยวเหอแห่งเมืองอิ้งเฉิงคือผู้บำเพ็ญพรตหญิงที่มีนิสัยโหดร้าย นี่คือการเสแสร้งชั้นหนึ่ง แต่ความจริงแล้วกลับเป็นปีศาจจิ้งจอกที่ช่างประจบสอพลอมาแต่กำเนิด นี่ก็เป็นการเสแสร้งอีกชั้นหนึ่ง เมื่อฉีกการเสแสร้งสองชั้นนี้ออก ก็พอจะมองเห็นได้ว่าเจ้านั้นเป็นสาวน้อยอ่อนแอที่ไร้เดียงสาบริสุทธิ์ เพียงแต่ใครจะคิดบ้างว่านี่จะเป็นการเสแสร้งอีกชั้นหนึ่ง?”
เจ้าล่าเยวี่ยกินยาถอนพิษลงไป กล่าวว่า “แต่ขอเพียงไม่สับสนกับสิ่งที่อยู่ภายนอก การเสแสร้งเหล่านี้จะหลอกใจกระบี่ที่ส่องสว่างได้อย่างไร?”
เสี่ยวเหอน้ำตาตก กล่าวว่า “พวกท่านเป็นใครกันแน่?”
จิ๋งจิ่วมิได
