้ตอบคำถามนาง หากแต่กล่าวตามตรงว่า “ข้าจะให้เจ้าช่วยข้าเรื่องหนึ่ง”
เสี่ยวเหอขนตากระดิกเล็กน้อย น่าจะกำลังลังเลอยู่ จากนั้นครู่หนึ่งจึงเงยหน้าขึ้นมาพลางกล่าวเสียงสั่นว่า “เรื่องใด?”
“ปีหน้าหรือไม่ก็นานกว่านั้น เจ้าจะได้เจอคนผู้หนึ่ง ไม่ว่าเขาคิดจะทำอะไร ข้าต้องการให้เจ้าช่วยเขา”
จิ๋งจิ่วกล่าว “หากทำเรื่องนี้สำเร็จ ข้าจะช่วยเจ้าออกมาจากปู้เหล่าหลิน”
ครั้นได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของเสี่ยวเหอพลันเป็นประกายขึ้นมา แต่จากนั้นก็หายวับไปอย่างรวดเร็ว
จริงอยู่ที่นางอยากออกไปจากปู้เหล่าหลิน แต่ปู้เหล่าหลินเป็นสถานที่ที่น่ากลัวขนาดไหนก็รู้กันดี แล้วนางจะออกไปได้อย่างไร?
โดยเฉพาะเบื้องหลังอันลึกลับของปู้เหล่าหลิน แม้นนางจะไม่กระจ่างว่าเป็นอย่างไร แต่นางก็รู้ดีว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ยอดฝีมือทางวิถีกระบี่เพียงคนหนึ่งจะต่อกรได้
นางกล่าวอย่างปวดใจว่า “ข้าไม่สามารถเชื่อเจ้าได้”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เจ้าทำได้เพียงเชื่อข้า”
เสี่ยวเหอกล่าว “แล้วเจ้าจะเชื่อข้าได้อย่างไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าย่อมมีวิธีอยู่”
กล่าวจบประโยคนี้ เขาก็จับมือซ้ายของนางขึ้นมา
สร้อยข้อมือสีเงินเส้นนั้นย้ายจากข้อมือเขามายังข้อมือของนางอย่างไร้ซุ่มเสียง ไม่สามารถถอดออกได้อีก
สายตาของเจ้าล่าเยวี่ยมองไปยังสร้อยข้อมือ
นางรู้สึกสงสัยในสร้อยข้อมือของจิ๋งจิ่วมาตลอด
ตัวนางเองก็เคยมีสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งที่อยู่ข้างกายมาหลายปี
หลังมาถึงยอดเขาเสินม่อ นางถึง
