้น ภายในเมืองไห่โจวจัดกิจกรรมต่างๆ มากมาย มีถนนคนเดิน มีคณะกายกรรมที่เชิญมาจากจังหวัดหยาง แล้วก็ย่อมไม่อาจขาดการแสดงอุปรากรไปได้ ชาวเมืองไห่โจวทยอยเดินออกจากบ้าน คึกคักยิ่งนัก แผงขายอาหารย่อมต้องยิ้มมีความสุข แต่ทหารที่รับผิดชอบดูแลรักษาความปลอดภัยกลับยิ้มไม่ออก
นี่คือโลกของคนธรรมดา งานเลี้ยงซื่อไห่ที่แท้จริงจัดขึ้นที่ภูเขาโดดเดี่ยวที่อยู่นอกเมืองไห่โจว ตั้งแต่เวลารุ่งเช้า มีลำแสงกระบี่และลำแสงอาวุธวิเศษส่องสว่างขึ้นอยู่ตลอดเวลา ผู้บำเพ็ญพรตทยอยเดินทางมาถึง แต่แน่นอนว่าผู้บำเพ็ญพรตส่วนใหญ่ยังมีสภาวะไม่สูงพอ จึงได้แต่ต้องนั่งรถมาจากในเมืองไห่โจว
ลมทะเลอันอบอุ่นพัดโชยต้นไม้ที่อยู่บนภูเขาโดดเดียว หากไม่มีเมฆสีขาวที่อยู่บนฟ้าสีครามผืนนั้น วันนี้ึคงจะค่อนข้างร้อนทีเดียว ที่น่าแปลกคือไม่ว่าลมทะเลจะพัดอย่างไร เมฆขาวผืนนั้นก็มิได้ขยับเขยื้อนไปจากตำแหน่งเดิม มันยังคงทอดเงาของตัวเองลงมาบนเขาโดดเดี่ยวลูกนั้น สร้างความเย็นสบายให้แก่ผู้ที่มาร่วมงานเลี้ยง
ภูเขาโดดเดี่ยวฝั่งที่อยู่ติดกับทะเล มีหอสิบกว่าหลังตั้งกระจายอย่างเป็นระเบียบ
ในระหว่างที่เหล่าผู้บำเพ็ญพรตกำลังเดินชื่นชมทะเลและพูดคุยเสียงเบาๆ พวกเขาก็มักจะเหลือบมองดูเมฆที่อยู่บนท้องฟ้าผืนนั้นอยู่บ่อยครั้ง
เมฆผืนนั้นหนาทึบ ดูแล้วเหมือนหมอกขาวที่จับตัวแน่นจนแยกไม่ออก ภายในเมฆคล้ายมองเห็นลำแสงกระบี่และควัน และยังมีชายหลังคาที่ดูตะคุ่มๆ ไม่ชัดเ
