ในช่วงเวลาหลายปีที่สามารถคาดการณ์ได้คงไม่มีทางได้กลับมาอีก
เจ้าล่าเยวี่ยเดินมาด้านหลังเขา กล่าวถามว่า “ช่วงเวลาสองปี สังหารคนมาตลอดทาง เจ้าทำเพื่อให้ปู้เหล่าหลินจับตาดูพวกเราอย่างนั้นหรือ?”
“ถูกต้อง เพราะข้าต้องหาพวกเขา”
จิ๋งจิ่วมิได้หันหน้ากลับมา กล่าวต่อว่า “แต่แน่นอน สองปีมานี้ก็เป็นการฝึกฝนเช่นเดียวกัน”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “เจ้าสงสัยว่าปู้เหล่าหลินจะมีความเกี่ยวข้องกับการที่ปรมาจารย์อาบรรลุเป็นเซียนล้มเหลว?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้อแรก ยังมิแน่ว่าล้มเหลว ข้อสอง ตอนนี้ยังมิอาจวิเคราะห์ความสัมพันธ์ได้”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “เจ้าว่าคนที่จะไปหานางคือใคร?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าหวังว่านางจะไม่เจอคนผู้นั้น”
เจ้าล่าเยวี่ยถาม “ธุระจัดการเรียบร้อยแล้ว?”
จิ๋งจิ่วมองดูทะเลตะวันตกที่อยู่ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน ในใจครุ่นคิดถึงปู้เหล่าหลิน ยอดเขาเหลี่ยงว่าง หลิวสือซุ่ย พลางกล่าวว่า “ข้ายังมิได้เจอคนผู้นั้น”
เจ้าล่าเยวี่ยรู้สึกแปลกใจ กล่าวว่า “คนที่เจ้าอยากเจอมิใช่นาง? เป็นซีหวังซุนจริงๆ อย่างนั้นหรือ?”
ถูกต้อง คนที่จิ๋งจิ่วต้องการพบก็คือผู้จัดงานเลี้ยงซื่อไห่ซีหวังซุน
ปัญหาอยู่ที่ว่า มีเพียงผู้ที่เข้าร่วมงานเลี้ยงซื่อไห่และเอาชนะการแข่งขันศิลปะหนึ่งในสี่รายการได้ ถึงจะได้พบคนผู้นั้น
จิ๋งจิ่วมองไปยังส่วนหนึ่งของทะเลตะวันตก พลันกล่าวถามว่า “เรียนหมากล้อมยากหรือไม่?”
……
……
วันที่งานเลี้ยงซื่อไห่เริ่มขึ
