คนชุดดำ
คนชุดดำเรียกธงดำกลับมาไม่ทัน เขาส่งเสียงร้องแปลกๆ มือขวายกขึ้นมารอรับฝ่ามือของนาง
ฝ่ามือของเขาลีบเล็ก มองดูมิได้คล้ายคนมีชีวิต ริมฝ่ามือมีแสงดำมืดแผ่กระจายออกมา มิรู้ว่าแฝงพลังอะไรเอาไว้
เสียงผัวะเบาๆ ดังขึ้น
สองฝ่ามือปะทะกัน
กระบี่สีแดงสว่างเล่มหนึ่งพุ่งออกมาจากกลางฝ่ามือของเจ้าล่าเยวี่ย
ฉึก!
กระบี่เล่มนั้นแทงทะลุฝ่ามือของคนชุดดำอย่างง่ายดาย ก่อนจะพุ่งต่อไปข้างหน้าแล้วแทงทะลุหน้าอกของเขา
ปลายกระบี่สีแดงปรากฏขึ้นมาตรงด้านหลังคนชุดดำ
ไม่รู้ว่าเดิมมันเป็นสีนี้อยู่แล้ว หรือว่าถูกโลหิตของคนชุดดำย้อมจนเป็นแบบนี้
แปะ แปะ
โลหิตหยดลงบนพื้นศาลเจ้า
คนชุดดำค่อยๆ คุกเข่าลงไปกับพื้น ก่อนจะหมดลมไป
ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อและสีหน้าที่สิ้นหวัง
จู่ๆ ลมทะเลพลันกระโชกขึ้นมา
ผิวผนังของศาลเจ้าที่หลุดลอกถูกลมพัดจนเป็นฝุ่นผง ปลิวกระจายไปทั่วทุกที่
แรงกดดันอันรุนแรงที่อยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืนสายนั้น รู้สึกเหมือนจะเข้าใกล้พื้นดินขึ้นทุกขณะ
เจ้าล่าเยวี่ยเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าที่อยู่เหนือศาลเจ้า
ในดวงตาที่แบ่งแยกดำขาวอย่างชัดเจนที่อยู่ภายใต้หมวกลี่เม่าเต็มไปด้วยเจตน์กระบี่อันเย็นยะเยือกและความกระหายที่จะต่อสู้อย่างไม่รู้จบ
“สู้ไม่ได้”
จิ๋งจิ่วกล่าวกับนาง “อีกสิบปีอาจจะสู้ได้”
เสี่ยวเหอเบิ่งตาโพลงอย่างไร้เดียงสา สีหน้าดูสับสน
นางไม่เข้าใจว่าตนเองได้เห็นอะไรเข้า
เห็นๆ อยู่ว่ากำลังพู
