ด สำหรับศิษย์ที่เติบโตอย่างรวดเร็วอย่างเขาแล้ว ความเย้ายวนของธรรมวิถีคือสิ่งที่ยากจะทานทนได้ ไม่ใช่ข้าเพียงคนเดียวที่คิดเช่นนี้ แต่ศิษย์ร่วมสำนักในยอดเขาทั้งเก้าล้วนแต่คิดเช่นนี้”
หลินอิงเหลียงทนไม่ได้จึงกล่าวขึ้นมาว่า “แต่ยังมีคนไม่เชื่อว่าหลิวสือซุ่ยทำผิด เพื่อเรื่องนี้แล้ว กู้ชิงได้กลับไปยังยอดเขาเหลี่ยงว่าง และทะเลาะกับศิษย์พี่กู้หาน”
กู้ชิงถูกขับออกมาจากยอดเขาเหลี่ยงว่าง แต่เขายินดีกลับไป อีกทั้งยังทะเลาะกับพี่ชายของตน นั่นย่อมเป็นเพราะเขาคิดว่ายอดเขาเหลี่ยงว่างไร้ความเมตตาเกินไป
“กู้ชิงเอ๋ย…เขายังสบายดีไหม?”
ในที่สุดจิ๋งจิ่วก็เอ่ยขึ้นมา
“ไม่ทราบเหมือนกันขอรับ ทั้งวันเขาอยู่บนยอดเขาเสินม่อ ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่”
หลินอิงเหลียงมองดูจิ๋งจิ่วพูดจา ในใจครุ่นคิดกู้ชิงในตอนนี้คล้ายกับเจ้าเมื่อตอนที่อยู่ริมธารสี่เจี้ยนก่อนหน้านี้อย่างมาก
เยาซงซานไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก เขามองเจ้าล่าเยวี่ยพลางถามว่า “ครั้งนี้อาจารย์อาก็มาร่วมงานเลี้ยงซื่อไห่ด้วยหรือขอรับ?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “พวกเรามาเจอคนๆ หนึ่ง”
ไห่โจวเป็นเขตแดนอิทธิพลของสำนักกระบี่ซีไห่ คนที่มีชื่อเสียงที่สุดย่อมต้องเป็นเทพกระบี่ซีไห่
เขาคือยอดคนผู้ที่บรรลุสภาวะขั้นทะลวงสวรรค์และมีชื่อเสียงทัดเทียมกับเจ้าสำนักชิงซาน
เยาซงซานคิดว่า ด้วยสถานะของเจ้าล่าเยวี่ยในตอนนี้ คนที่นางเดินทางมาพบเป็นการเฉพาะ คงมีแต่คนผู้นี้เท่านั้น
เขา
