ตรงดงามยิ่งนัก
ในเมืองไห่โจวมีเสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้น
นี่คือพิธีเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่ของทะเลตะวันตก เพื่อต้อนรับเหล่าผู้บำเพ็ญพรตที่เดินทางมาร่วมงานเลี้ยงซื่อไห่
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูท้องฟ้าที่กำลังมีฝนโปรยปรายลงมา พลางกล่าวว่า “เผยตัว?”
ใช้เวลาสองปีจึงมาถึงที่นี่ นางทราบว่าจิ๋งจิ่วไม่มีทางจากไปหากยังมิได้เจอคนผู้นั้น
เช่นนั้นเปิดเผยสถานะเลยเป็นอย่างไร? อย่างไรเสียอีกไม่กี่วันก็จะเป็นงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนแล้ว พวกเขาเองก็ต้องกลับไปชิงซาน
จิ๋งจิ่วกล่าว “ไม่รีบ”
เจ้าล่าเยวี่ยเก็บสายตากลับมา นางมองดูเขาพลางกล่าวถามอย่างจริงจัง “เช่นนั้นจะสู้อย่างไร?”
ระหว่างทางที่มา พวกเขากำจัดปีศาจสังหารคน ดูคล้ายเหิมเกริม แต่ความจริงแล้วกลับมิได้สังหารส่งเดชเลย
คู่ต่อสู้และปีศาจที่เจ้าล่าเยวี่ยได้พบ หรือพูดอีกอย่างก็คือคู่ต่อสู้และปีศาจที่จิ๋งจิ่วช่วยนางเลือก ส่วนใหญ่สภาวะล้วนมิอาจสู้นางได้
พูดอีกอย่างก็คือ พวกเขาเลือกสังหารแต่คู่ต่อสู้ที่สามารถสังหารได้
เจ้าล่าเยวี่ยเคยถามอย่างสงสัย ผู้แข็งแกร่งควรจะออกกระบี่ใส่ผู้แข็งแกร่ง ถึงจะยิ่งแข็งแกร่งมิใช่หรือ?
คำตอบของจิ๋งจิ่วคือ หากออกกระบี่เดียวแล้วตาย ไม่มีใครที่จะแข็งแกร่งขึ้นได้
ในเมืองไห่โจวเวลานี้ เนื่องเพราะมีงานเลี้ยงซื่อไห่ จึงมีผู้บำเพ็ญพรตมารวมตัวกันมากมาย
แม้นทั้งสองคนจะอัจฉริยะเพียงใด ทว่าเวลาในการบำเพ็ญพรตยังไม่มากพอ หากสู้ย่อมไม่มีทางสู้ได้แน่ เช
