หลิวสือซุ่ยยังคงถูกขังอยู่ในคุกกระบี่ อีกทั้งยังห้ามมิให้ผู้ใดเข้าเยี่ยม
เมื่อถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้อาวุโสไป๋หรูจิ้งหรือว่าเหล่าศิษย์หนุ่มสาวของยอดเขาเหลี่ยงว่าง ความจริงแล้วล้วนแต่เชื่อในการวิเคราะห์ของยอดเขาซั่งเต๋อ
ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดไปเยี่ยมหลิวสือซุ่ย
ไม่ว่ายอดเขาซั่งเต๋อจะลงโทษอย่างไร หลิวสือซุ่ยก็ล้วนแต่นิ่งเงียบ ไม่ว่าจะเจ็บปวดอย่างไร กระทั่งคำสบถก็มิยอมเอ่ยออกมาแม้แต่คำเดียว
เขานั่งเงียบๆ อยู่ในคุกที่มองไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวัน บนใบหน้าที่มีแต่บาดแผลเต็มไปด้วยความดื้อดึง แต่กลับดูอ้างว่างโดดเดี่ยว
……
……
ยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานตกตะลึง
ริมธารสี่เจี้ยนจะได้ยินเสียงพูดคุยถกเถียงกันถึงเรื่องนี้ บ้างก็ไม่เชื่อ บ้างก็เห็นใจ แต่ส่วนใหญ่เมินเฉยและดูแคลน
ความเฉยเมยและการดูแคลนมาจากความผิดหวังในตัวหลิวสือซุ่ย ในเมื่อได้รับความรักความเอ็นดูจากสำนัก เหตุใดยังใจร้อนถึงเพียงนี้ ทำให้ใจแห่งเต๋าต้องสับสนวุ่นวาย
กู้ชิงฝึกกระบี่อยู่ในยอดเขาเสินม่อ ข่าวคราวจึงมาถึงค่อนข้างช้า ในตอนที่เขาทราบเรื่องนี้ หลิวสือซุ่ยก็ถูกขังไว้สิบกว่าวันแล้ว
เขาคิดว่าเรื่องนี้มีปัญหา เนื่องเพราะเขาได้พูดคุยกับหลิวสือซุ่ยมาหลายครั้ง เขาไม่เชื่อว่าหลิวสือซุ่ยจะแอบกินตานปีศาจเข้าไป
หากหลิวสือซุ่ยยังคงถูกขังอยู่ในคุกกระบี่อันมืดมิดต่อไป นานวันเข้า หนทางแห่งการบำเพ็ญพรตจะต้องเจอกับอุปสรรคอย่างมาก หรืออาจจะจบสิ้นลงกล
