ำลังด่าตนเองอยู่ จึงผายมือออกเพื่อแสดงถึงความจนปัญญา ในใจครุ่นคิดแล้วจะให้ข้าทำอย่างไร?
ลิงตัวหนึ่งปีนเข้าไปในกระท่อมทางหน้าต่าง คว้าจับกระดาษแผ่นหนึ่งโบกไปมาไม่หยุด
กู้ชิงตบหน้าผาก ในใจครุ่นคิดเหตุใดตนเองถึงได้โง่เช่นนี้?
เหล่าวานรกางแขนทั้งสองข้างพร้อมทำสีหน้าจนปัญญา ในใจครุ่นคิดเจ้าเพิ่งรู้หรือ?
ฝนหมึกเรียบร้อย กางกระดาษขาวออก ครั้นจะเขียนอะไรลงไปในจดหมาย กู้ชิงก็รู้สึกลำบากใจขึ้นมาอีก
เพราะเขาไม่รู้เลยว่าอีกประเดี๋ยวจดหมายฉบับนี้จะส่งถึงมือผู้ใด
ครุ่นคิดไปครุ่นคิดมา สุดท้ายเขาก็เขียนประโยคง่ายๆ ลงไปสองสามประโยค ทั้งยังไม่ลืมที่จะถือพู่กันด้วยมือซ้าย
“ข้าไม่รู้ว่าท่านคือใคร แต่เอาเป็นว่า เรื่องหลิวสือซุ่ยต้องขอรบกวนท่านด้วย”
……
……
วันที่สอง
หลิวสือซุ่ยถูกปล่อยตัวออกมา
ไม่ว่าจะเป็นศิษย์ธรรมดาริมธารสี่เจี้ยน หรือคนที่อยู่ในเก้ายอดเขาก็ล้วนแต่รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
ยอดเขาซั่งเต๋อมิได้มีคำอธิบายใดๆ
ไม่มีคนไปรับหลิวสือซุ่ย
ตอนที่หลิวสือซุ่ยกลับมายังยอดเขาเทียนกวง ก็ไม่เห็นไป๋หรูจิ้งผู้เป็นอาจารย์ของตน สิ่งที่รอต้อนรับเขาอยู่คือสายตาที่มองเขาเหมือนคนแปลกหน้าจำนวนนับไม่ถ้วน
เวลากลางดึก กู้หานมาหาเขา
“เพื่อหนทางที่ถูกต้องของใต้หล้า การเสียสละบางอย่างคือสิ่งที่คุ้มค่า”
มือของกู้หานตกลงบนไหล่ของเขา พลางพูดปลอบว่า “เดิมศิษย์พี่ใหญ่คิดอยากจะมาด้วยตัวเอง แต่กังวลว่าคนอื่นจะเห็นเข้า”
หลิวสือซ
