ฟที่มีชื่อเสียงไหม?”
หากพูดถึงหม้อไฟ ร้านที่มีชื่อเสียงที่สุดล้วนแต่อยู่ที่มณฑลอี้โจว
ทางภาคเหนือเองก็มีหม้อไฟเช่นกัน แต่รสชาติแตกต่างกับทางมณฑลอี้โจวที่เน้นเผ็ดและชาอย่างสิ้นเชิง หม้อไฟของทางเหนือส่วนใหญ่ใช้น้ำจิ้มงาในการปรับรสชาติ อย่างเช่นร้านซีไหลที่อยู่ในเมืองเจาเกอ
แต่สำหรับชาวเมืองในเมืองเฉาหนานแล้ว ร้านหม้อไฟที่ดีที่สุดย่อมต้องเป็นร้านหงเม่าไจ
รูปแบบของหงเม่าไจนั้นค่อนไปทางเหนือ มิได้มีซูโร่วที่ทอดสดๆ เจ้าล่าเยวี่ยมิค่อยพอใจ นางจึงสั่งเนื้อแพะหั่นสดที่ตนเองชอบกินที่สุดเมื่อสมัยยังเป็นเด็กมาเจ็ดจาน
จิ๋งจิ่วยังคงกินเพียงผักต้มไม่กี่ใบ ที่นี่ล้วนแต่เป็นน้ำแกงใส ตรงกับความชอบของเขายิ่งนัก
ไม่ไกลจากหงเม่าไจ บนถนนที่ร้างผู้คนสายหนึ่งมีวัดที่ดูไม่สะดุดตาอยู่แห่งหนึ่ง
สมณะแพทย์สองรูปที่มาจากวัดกั่วเฉิงพักอยู่ที่นี่เป็นเวลานานแล้ว
ในเวลานี้สมณะแก่กำลังเหม่อมองดูกล่องที่อยู่ในมือ
มิจำเป็นต้องเปิดกล่องออก อาศัยเพียงกลิ่น เขาก็รู้ว่าสิ่งที่บรรจุอยู่ด้านในคือแผ่นน้ำแข็งสงบจิตที่เขากำลังต้องการอย่างเร่งด่วนในเวลานี้
สมณะหนุ่มคิดถึงลำแสงกระบี่ที่นำเอากล่องยามาส่งในวัด พลันรู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมาทั้งๆ ที่มิได้รู้สึกหนาว พลางกล่าวว่า “อาจารย์ลุง เราต้องแจ้งเจ้าหน้าที่หรือไม่ขอรับ?”
สมณะแก่ส่ายศีรษะ กล่าวว่า “พวกเดียวกัน”
สมณะหนุ่มได้ยินพลันตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นจึงได้สติขึ้นมา ก่อนจะกล่าวถา
