ะการตายิ่งนัก ดังนั้นมันจึงได้ชื่อว่าสะพานทงเทียน[1] แต่ชื่อนี้กลับมิได้มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับชื่อของแผ่นดินเฉาเทียน[2]แม้แต่น้อย
เมื่อยืนอยู่ริมฝั่งมองดูสะพานสูงอันงดงามตระการตา ภายในใจจิ๋งจิ่วเกิดความรู้สึกแปลกเล็กน้อย
อ่านหนังสือหมื่นเล่ม เดินทางหมื่นลี้ คำพูดที่ปราชญ์รุ่นก่อนกล่าวไว้มีเหตุผลจริงด้วย
เมื่อครั้งที่เขายังเป็นเด็ก เขาอ่านหนังสือครบหมื่นเล่ม ภายหลังก็เคยขี่กระบี่ไปยังหลายๆ ที่ แต่ในครานั้นเขายังมุ่งมั่นอยู่กับธรรมวิถี เวลาและสมาธิส่วนใหญ่ล้วนแต่ทุ่มให้การบำเพ็ญเพียร สถานที่ที่เคยไปยังน้อยเกินไป ทิวทัศน์ที่เคยเห็นก็มิได้มากอะไร แม้นเวลาที่ท่องไปยังโลกภายนอกจะเคยบินขึ้นไปบนฟ้าสูง แต่เขาก็มิเคยมีความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน
ในเวลานั้นเขาบินสูงที่สุด สายตาทอดมองลงมายังเบื้องล้าง ในสายตาเขา ภาพทิวทัศน์ทั้งหมดล้วนเป็นภาพเรียบแบน
ตอนนี้เขามิได้อยู่สูงขนาดนั้นแล้ว เวลามองดูทิวทัศน์จำเป็นต้องเงยหน้า รู้สึกมิค่อยสะดวกเท่าไรนัก แต่ภาพเบื้องหน้ากลับตั้งตรง ดูมีชีวิตชีวากว่าเดิมมาก
“ข้ายังจัดการธุระของวันนี้ไม่เสร็จ”
เจ้าล่าเยวี่ยยืนอยู่ริมฝั่งเป็นเพื่อนเขาครู่หนึ่ง เมื่อรู้สึกว่าเสียเวลามากแล้ว จึงเอ่ยเตือนเขา
จิ๋งจิ่วมองดูนาง รู้สึกคล้ายได้เห็นตัวเองเมื่อในอดีต จึงยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยพลางกล่าว “ไป”
การมุ่งสู่ธรรมวิถีย่อมมิใช่เรื่องผิด ไม่ว่าจะเป็นตัวเขาในอดีตหรือตัวนางในตอนนี้
แต่เม
