งสองคนที่ใช้ผ้าสีเทาโพกใบหน้าเอาไว้ จากนั้นยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “รบกวนท่านทั้งสองช่วยเปิดเผยใบหน้าได้หรือไม่?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ไม่ได้”
ผู้ดูแลคนนั้นมิได้ดึงดัน หากแต่ชี้ไปยังด้านนอกตึกแล้วกล่าวว่า “กระบี่บินเหล่านั้น?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ถูกต้อง พวกนั้นมาหาพวกข้า”
“เช่นนั้นท่านคงจะทราบกฎดี เรือนเป่าซู่ทำได้เพียงรับประกันความปลอดภัยของแขกที่อยู่ภายใน หากท่านออกไปแล้ว พวกเรามิสามารถคุ้มครองอะไรท่านได้อีก”
ผู้ดูแลคนนั้นมองนาง ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “แต่แน่นอน สิ่งแรกที่จำเป็นต้องทำให้แน่ใจก่อนก็คือ ท่านใช้แขกของพวกเราหรือไม่”
หากคิดอยากเป็นแขกของเรือนเป่าซู่นั้นแสนง่ายดาย แต่ก็เรียกได้ว่าแสนยากลำบากเช่นกัน
ที่บอกว่าแสนง่ายดายนั้นเป็นเพราะขอเพียงจ่ายเงินจำนวนหนึ่ง ก็จะได้รับป้ายไม้ของเรือนเป่าซู่
ผู้ใดก็ตามที่ถือแผ่นป้ายไม้นี้ จะสามารถประมูลของล้ำค่าในเรือนเป่าซู่ได้ โดยเรือนเป่าซู่จะหักค่าใช้จ่ายเอาไว้สองส่วน
ส่วนที่บอกว่ายากลำบาก นั่นเป็นเพราะตัวเลขของเงินจำนวนนี้มันสูงลิบจนชาวบ้านธรรมดายากที่จะจินตนาการได้ ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญพรตบางคนก็ยังมิแน่ว่าจะมีปัญญาจ่ายเงินจำนวนนี้ได้
เมื่อมีประสบการณ์จากตอนที่ไปพักโรงเตี๊ยม เจ้าล่าเยวี่ยก็มองไปทางจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด ก่อนจะหยิบใบไม้ทองคำกำหนึ่งออกมาวางไว้ตรงหน้าผู้ดูแล
ใบไม้ทองคำจำนวนนี้เพียงพอที่จะซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่ในเมืองเฉาหนาน
