จิ๋งจิ่วมิได้สนใจในรายละเอียดของภาพเหล่านั้น
เขาเคยอ่านหนังสือ
ในหนังสือเหล่านั้นมีรูปภาพ
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายศีรษะแล้วกล่าวว่า “ข้ายังคงมิเข้าใจ เรื่องแบบนี้มีอะไรน่าสนุก”
จิ๋งจิ่งกล่าว “เรื่องธรรมชาติ ย่อมต้องมีความสนุกตามธรรมชาติ หากมันไม่สนุก มนุษย์จะสืบพันธุ์ได้อย่างไร?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “เรื่องหลักการข้าเข้าใจ คนธรรมดาอายุขัยมีจำกัด การลุ่มหลงไปกับความสุขเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เพียงแต่เหตุใดหลายๆ คนที่กำลังบำเพ็ญเพียรเองก็ลุ่มหลงอยู่กับเรื่องแบบนี้? แล้วยังมียอดฝีมือของฝ่ายอธรรม ที่ความสูงส่งของสภาวะเรียกได้ว่าเทียบเท่ากับอาจารย์อาที่บรรลุขั้นคเนจรของฝ่ายเรา แต่กลับยังหมกมุ่นอยู่กับเรื่องนี้ ถึงขนาดเที่ยวขืนใจหญิงสาวไปทั่ว”
“วิถีหยินหยาง[1]ก็เป็นวิถี วิธีของฝ่ายมารข้าย่อมไม่พูดถึง แต่จากที่ข้ารู้มา ความจริงแล้วนักบวชแห่งสำนักตงอี้ค่อนข้างมีความพิถีพิถันในการบำเพ็ญเพียรเป็นคู่อยู่ทีเดียว และนั่นก็อาจจะทำให้ได้เห็นมุมหนึ่งของธรรมวิถีได้เช่นกัน”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ชิงซานมิได้ฝึกฝนด้วยวิถีนี้ แต่อย่างระหว่างยอดเขาซีไหลและยอดเขาซั่งเต๋อเองก็มีคู่รักที่บำเพ็ญเพียรด้วยกันอยู่หลายคู่”
เจ้าล่าเยวี่ยย่อมต้องทราบ ทั้งยังทราบถึงความคิดของกู้หานด้วย เพียงแต่นางมิเคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน
จิ๋งจิ่วกล่าว “ไปกันเถอะ”
เจ้าล่าเยวี่ยพยักหน้า ดูคล้ายสงบนิ่ง แต่ในใจแอบลอบถอนใจ
สายลม
