สวัสดีครับ ท่านอธิการจวงใช่ไหมครับ ผมเสี่ยวหวังจากคลังอุปกรณ์นะครับ
ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า เสี่ยวหวังเหรอ มีอะไร
ท่านอธิการครับ มีนักศึกษาชื่อโม่หยิงเฉิน ถือใบอนุมัติที่มีลายเซ็นท่าน มาขอเบิกอุปกรณ์สองชุดครับ
แล้วก็… บอกว่าค่าใช้จ่ายให้หักจากเงินเดือนท่าน
ปลายสายเงียบไปพักใหญ่
เงียบจนเสี่ยวหวังนึกว่าสายหลุดไปแล้ว
ในที่สุด เสียงที่ฟังดูเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากของจวงเหว่ยก็ดังลอดออกมา
ใช่… ทำตามที่เขาบอกเถอะ
เสี่ยวหวังตะลึงงัน รีบถามย้ำโดยสัญชาตญาณ รับทราบครับท่านอธิการ แล้ว… เรื่องระดับของอุปกรณ์ มีข้อกำหนดไหมครับ
ตู้ด—
จวงเหว่ยดูเหมือนจะหมดแรงพูดแม้แต่คำเดียว ตัดสายทิ้งไปดื้อๆ
เสี่ยวหวังวางหูโทรศัพท์ลงอย่างเหม่อลอย
เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองโม่หยิงเฉินอีกครั้ง แต่คราวนี้แววตาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
พ่อหนุ่มคนนี้… มีเบื้องหลังยังไงกันแน่
ถึงขนาดทำให้อธิการบดีเปย์ไม่อั้นขนาดนี้
อาจารย์ครับ เรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ เสียงเรียบๆ ของโม่หยิงเฉินดึงสติเขากลับมา
ดะ… ได้แล้วครับ!
อาจารย์หวังสะดุ้งโหยง รีบผายมือไปทางประตูบานใหญ่ด้านหลัง
นักศึกษา จากซ้ายไปขวา คือคลังอุปกรณ์ระดับ F ถึง A เรียงต