นก็ดีเหมือนกัน แล้วจะรู้สึกเบื่อได้อย่างไร?
แต่นางกลับไม่รู้ว่า เหล่านี้ล้วนแต่เป็นเรื่องที่จิ๋งจิ่วมิจำเป็นต้องทำอีกต่อไป
……
……
หอไจซิง[2]คือหอที่สูงที่สุดในเมืองซางโจว แล้วก็เป็นจุดท่องเที่ยวที่อาคันตุกะต่างถิ่นต้องมาเยือน
แต่จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยกลับมิได้มาที่นี่เพื่อดูหออันเลื่องชื่อแห่งนี้
พวกเขาปลดหมวกออก ยืนอยู่บนจุดที่สูงสุดของหอไจซิง สายตามองดูหอไม้ที่มีแสงไฟส่องสว่างซึ่งอยู่ไม่ไกลแห่งหนึ่ง
จิ๋งจิ่วมองดูหอไม้แห่งนั้น กล่าวว่า “นี่คือหอชิงโหลวงั้นหรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยมองไปยังหอชิงโหลว ในใจเกิดความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน
นางย่อมต้องรู้ว่าในหอชิงโหลวนั้นทำอะไรกัน ทั้งยังเคยได้ยินคนในครอบครัวพูดถึง เพียงแต่ไม่มีโอกาสได้มาดูด้วยตาตัวเอง
หอไจซิงอยู่ห่างจากหอชิงโหลวอยู่หลายร้อยจ้าง แต่ด้วยความสามารถในการมองเห็นและการได้ยินของพวกเขา พวกเขาย่อมต้องมองเห็นภาพที่เกิดขึ้นในหอได้อย่างชัดเจน ทั้งยังได้ยินทุกอย่างแจ่มแจ้ง
เจ้าล่าเยวี่ยลืมตาโตมองไปทางนั้น ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงตะลึงงัน “อย่างนี้นี่เอง”
…………………………………………………………….
[1]หอชิงโหลว หอเขียวขจี
[2]ไจซิง หอเด็ดดาว
