จิ๋งจิ่วครุ่นคิด ก่อนจะกล่าวว่า “บางทีสุดท้ายแล้วพวกเขาอาจจะสำเร็จจริงๆ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าแบบนั้นมันทำให้เกิดผลลัพธ์ที่คิดไม่ถึงบางอย่าง ในอดีตศิษย์พี่ก็ทำสำเร็จเหมือนกันมิใช่หรือ? แต่เขาไหนเลยจะคิดถึงว่าภายหลังจะกลายเป็นแบบนั้นได้? แต่ว่า…สือซุ่ยแข็งแกร่งกว่าข้ากับศิษย์พี่ เขาน่าจะผ่านมันไปได้”
แมวขาวมิได้สนใจศิษย์ที่ชื่อสือซุ่ยคนนั้น แต่มันฟังออกว่าจิ๋งจิ่วค่อนข้างเป็นห่วงเด็กคนนั้นอยู่ทีเดียว จึงอดรู้สึกแปลกใจมิได้ มันเหลือบมองเขา ครุ่นคิดในใจเมื่อก่อนเจ้าเอาแต่บำเพ็ญเพียร มิเคยสนใจความเป็นความตายของคนกับแมวมาก่อน เหตุใดตอนนี้ถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้?
“ข้าว่าจะออกไปเดินเสียหน่อย” จิ๋งจิ่วกล่าว
แมวขาวตกตะลึง กระทั่งขนบนหางก็ยังตั้งชูชันขึ้นมา คิดในใจเจ้ายอมออกจากเขาอย่างนั้นหรือ?
“ไม่สนใจดีกว่า”
จิ๋งจิ่วยื่นนิ้วชี้ไปตรงหน้าแมวขาว
แมวขาวเดินเข้ามาอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเอาแก้มถูไปมา
กระทั่งถูอย่างสบายไปหลายครั้ง มันจึงได้สติขึ้นมา ก่อนจะรีบถอยกลับไปฟุบหมอบอยู่บนขอบหน้าต่าง แสร้งทำเป็นมิรู้เรื่องราว
เวลานี้มันมองจิ๋งจิ่วไม่ออก ดังนั้นจึงมิกล้าลงมือ แต่มันก็มิกล้าใกล้ชิดจิ๋งจิ่วเช่นกัน ด้วยกลัวว่าอาจจะถูกจิ๋งจิ่วลากเข้าไปสู่ปัญหาได้
ไป๋กุ่ยผู้พิทักษ์แห่งชิงซาน มีเรี่ยวแรงพละกำลังที่เทียบเท่าทวยเทพและปีศาจ อีกทั้งมีสภาวะอันน่าหวาดกลัว สถานะความอาวุโสเองก็สูงส่งอย่างมากเช่นกัน
ในอดีตอั
