ใด หากไม่มีเพลงกระบี่ที่เหมาะสมกับนางชุดนี้ ก็ยากที่นางจะบรรลุสภาวะในเวลาสั้นๆ เท่านี้ได้
“เจ้าคิดว่าข้าเหมาะสมกว่าเจ้า?”
เจ้าล่าเยวี่ยมองดวงตาเขาพลางกล่าวถาม ไม่ได้ปกปิดเจตนาที่ต้องการจะหยั่งเชิงของตนเองเลยแม้แต่น้อย
“ใช่ เพราะข้าไม่ชอบเคล็ดกระบี่เก้ามรณา”
น้ำเสียงของจิ๋งจิ่วเป็นธรรมชาติอย่างมาก และเรียบเฉยอย่างมาก
จากนั้นเขานิ่งเงียบไปครู่
“แต่มีคนที่ชอบมันอย่างมาก”
……
……
ตกกลางดึก จิ๋งจิ่วฝ่าลมหิมะลงมาจากเขา
เขามิได้ไปยอดเขาเทียนกวงเพื่อเยี่ยมหลิ่วสือซุ่ย
หากเขาใคร่จะไป ก็น่าจะไม่มีผู้ใดหยุดยั้งเขาได้ ตอนนี้เขาเป็นอาจารย์อาแห่งยอดเขาเสินม่อ สถานะความอาวุโสสูงส่งกว่าศิษย์รุ่นที่สามที่มีกั้วหนานซานเป็นผู้นำ
สถานที่ที่เขาไปคือยอดเขาปี้หู
ข่ายพลังกระบี่ของยอดเขาปี้หูยังคงรับรู้ไม่ได้ถึงการมาของเขา เขาขึ้นไปถึงปลายสุดของยอดเขาราวกับเดินเล่นขึ้นไปอย่างไรอย่างนั้น ก่อนจะไปยืนอยู่ริมฝั่งของทะเลสาบแห่งนั้น
เกล็ดหิมะสีขาวร่วงโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืน ตกลงไปในทะเลสาบแล้วสลายหายไป ไม่ทิ้งร่อยรอยใดๆ เอาไว้แม้เพียงนิดเดียว
เขายืนอยู่ริมทะเลสาบอย่างเงียบๆ มิรู้รอคอยอยู่นานเท่าไหร่ ในที่สุดลมหิมะก็ค่อยๆ เบาลง จู่ๆ บนท้องฟ้ายามค่ำคืนพลันมีสายฟ้าปรากฏขึ้นมาหลายสาย
ครั้งนี้เขามิได้ปิดบังร่องรอยของตัวเอง หากแต่เหยียบคลื่นท่องไปบนผิวน้ำๆ
สายฟ้าฟาดลงมา เขาเยื้องย่างไปบนผิวน้ำอย่างแผ่วเบา ชุดขาว
