จากปลายฤดูใบหน้าผลิจนถึงต้นฤดูใบไม้ร่วง ทุกๆ สิบวันกู้ชิงจะมายังปลายยอดเขาครั้งหนึ่ง
เขามิทราบเรื่องที่จิ๋งจิ่วได้รับบาดเจ็บ
ทุกครั้งที่มายังปลายยอดเขา เขาจะเห็นจิ๋งจิ่วเอนกายนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ นอกจากวันแรกของฤดูใบไม้ร่วงที่มีฝนตกวันนั้น ในวันนั้นซึ่งเป็นวันที่ข่ายพลังชิงซานเปิดออกตามคำขอของยอดเขาชิงหรง ฝนฤดูใบไม้ร่วงตกลงมาในหมู่ยอดเขา ให้ความรู้สึกงดงามที่เปล่าเปลี่ยว จิ๋งจิ่วเนื่องเพราะต้องย้ายกลับเข้าไปในถ้ำ กลับรู้สึกอารมณ์มิค่อยดีเท่าไร
วันนี้กู้ชิงถือกล้วยหวีหนึ่งมายังยอดเขา
จิ๋งจิ่วนอนอยู่บนเก้าอี้ สายตาเหลือบมองดูกล้วย กล่าวว่า “ลิงให้มา?”
กู้ชิงพยักหน้า กล่าวถามว่า “ไม้ไผ่ที่เอามาครั้งที่แล้วใช้สำหรับซ่อมขาเก้าอี้อย่างนั้นหรือ?”
เมื่อครั้งที่หลิ่วสือซุ่ยกลับมาจากหมู่บ้าน เขาเอาไม้ไผ่มาสิบกว่าท่อนจริงๆ จากนั้นไหว้วานให้กู้ชิงขนมาที่นี่
ได้ยินว่านอกถ้ำของผู้อาวุโสไป๋หรูจิ้งที่อยู่นอกเขาเทียนกวง ตอนนี้ก็มีไม้ไผ่ปลูกใหม่อยู่สองสามกอ
จิ๋งจิ่งกล่าว “พนักพิงก็ซ่อมแล้ว”
เวลานี้กู้ชิงถึงได้สังเกตเห็นว่า บนพนักพิงมีบางตำแหน่งที่มีแผ่นไม้ไผ่ใหม่ปะอยู่
“เมื่อก่อนเคยได้ยินข่าวลือของเจ้า แต่คิดไม่ถึงเลยว่า เจ้าจะ….เกียจคร้านขนาดนี้จริงๆ”
เขามองดูจิ๋งจิ่วพลางกล่าวอย่างจริงจัง ในน้ำเสียงแฝงความรู้สึกยอมจำนนอย่างจริงใจเอาไว้สามส่วน
คนที่เกียจคร้านอย่างจิ๋งจิ่ว ยังสามารถก้าวข้ามสภาวะมาเ
