เมฆฝนเมื่อคืนสลายหายไป
อาทิตย์ยามเช้าร่างเส้นขอบสีแดงคดเคี้ยวเลี้ยวลดอันสวยงามให้แก่หมู่ยอดเขาที่อยู่อีกฟาก
แสงอาทิตย์ตกลงบนยอดเขาชิงหรงที่อยู่ไม่ไกล ค่อยๆ ปัดเป่าเมฆหมอกที่อยู่บนยอดเขา
จิ๋งจิ่วยืนอยู่ริมผา สายตาทอดมองยอดเขาแห่งหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป นิ่งเงียบมิกล่าวกระไร
เจ้าล่าเยวี่ยเดินออกมาจากในถ้ำ
เมื่อคืนเป็นอีกคืนหนึ่งที่นางมิได้นอน
ช่วงนี้สมาธิทั้งหมดของนางจดจ่ออยู่ที่เคล็ดกระบี่เล่มนั้น สายตาแทบจะไม่ละไปไหน เวลาหิวก็กินโสมคน กินผลไม้ กระหายก็ดื่มน้ำจากในภูเขา กระทั่งเหนื่อยล้าจนทนไม่ไหว นางถึงจะนั่งขัดสมาธิทำสมาธิครู่หนึ่ง กระทั่งเรี่ยวแรงฟื้นกลับมาบ้างจึงเริ่มฝึกกระบี่ต่อ
ก่อนอาทิตย์อัสดงจู่ๆ นางพลันไขปัญหาที่สำคัญอย่างหนึ่งได้ ขณะที่ดีใจก็รู้ตัวว่าจำเป็นต้องพักผ่อน จึงเดินออกมานอกถ้ำเพื่อผ่อนคลาย
ครั้นมองเห็นจิ๋งจิ่ว นางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
ชุดสีขาวของเขาดูสะอาดสะอ้าน คล้ายเป็นชุดที่เปลี่ยนใหม่ แต่ผมของเขากลับเปียกชื้น คล้ายว่าเมื่อคืนตากฝนมา
แม้นจะตากฝนมา เหตุใดจึงไม่ใช้ปราณกระบี่ทำให้ตัวเองแห้ง? เพราะจิ๋งจิ่วกับนางไม่เหมือนกัน เขาไม่เคยนึกเสียดายปราณกระบี่มาก่อน
นางมองตามสายตาของจิ๋งจิ่วไป พบว่าเขากำลังมองดูยอดเขาซั่งเต๋อ
ยอดเขาซั่งเต๋ออยู่ห่างไกลจากที่นี่อย่างมาก แม้นเมฆหมอกบนภูเขาจะเบาบาง แต่ก็ยังไม่อาจมองเห็นได้อย่างชัดเจน
นางกล่าวว่า “เจ้าเพิ่งจะพูดกับข้าไปเองว่ายอดเ
