ขาทั้งเก้าไม่ควรจะมาระแวดระวังซึ่งกันและกัน”
จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวกระไร เขายังคงมองดูยอดเขาซั่งเต๋ออย่างเงียบๆ
สายตาของเขามิได้เฉยชาเหมือนเวลาปกติ หากแต่กลายเป็นเหมือนกระบี่อันคมกริบ
เขาคล้ายต้องการมองยอดเขาแห่งนั้นจนทะลุปรุโปร่ง จนกระทั่งมองเห็นภาพที่เป็นความลับที่สุดเหล่านั้น
ทันใดนั้นเขาพลันไอออกมา จากนั้นยิ่งไอหนักขึ้นทุกที จนกระทั่งสีหน้าขาวซีด ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
เจ้าล่าเยวี่ยจ้องมองดวงตาเขาพลางกล่าวว่า “เจ้าได้รับบาดเจ็บ?”
จิ๋งจิ่วสงบลงเล็กน้อย แล้วค่อยๆ กล่าวออกมาว่า “ใช่”
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูสีหน้าเขา พลางกล่าว “เจ้าบาดเจ็บหนักมาก”
อาการบาดเจ็บของจิ๋งจิ่วย่อมต้องสาหัสอย่างมาก
ลูกศิษย์ขั้นสมความนึกคิดคนหนึ่ง ถูกไป๋กุ่ยที่ลี้ลับที่สุดและน่ากลัวที่สุดในบรรดาผู้พิทักษ์ทั้งสี่ของชิงซานตะปบซึ่งๆ หน้าแล้วยังไม่ตาย เกรงว่าคงมีเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น
ตอนนั้นเพื่อที่สะกดไป๋กุ่ยเอาไว้ เขาจึงดูใจเย็นอย่างมาก แต่ความจริงแล้วเขาเพียงแต่พยายามสะกดอาการบาดเจ็บของตนเอาไว้เท่านั้น
“คนพวกนั้นหรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยถามเสียงเบาๆ “หรือพวกเขาจะรู้แล้วว่าเจ้ากำลังสืบเรื่องนี้อยู่? หรือพวกเขารู้ถึงความสัมพันธ์ของเจ้ากับปรมาจารย์อาแล้ว?”
จิ๋งจิ่วส่ายศีรษะ กล่าวว่า “ข้าเคยบอกแล้ว อย่าสืบเรื่องนี้ต่ออีก”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ข้าเองก็เคยบอกแล้ว ข้าจะสืบเรื่องนี้ต่อไป”
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไปครู่ จากนั้นกล่าวว่า
