งกันเป็นเหมือนไยแมงมุมอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน ภายในใจครุ่นคิดอย่างหวาดกลัว
ในยอดเขาทั้งเก้าเองก็มีหลายคนกำลังจ้องมองดูยอดเขาปี้หู ชื่นชมภาพอันงดงามยากพบพานนี้อยู่เช่นกัน
มีเพียงไม่กี่คนที่จะรับรู้ได้ถึงความผิดปกติที่แฝงอยู่ในพลังธรรมชาตินี้
ริมผาบนยอดเขาเทียนกวง ริมรั้วบนยอดเขาซั่งเต๋อ เงาร่างสองเงาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชิงซานมองไปทางยอดเขาปี้หู นิ่งเงียบมิเอ่ยวาจา
สายฟ้านับหมื่นนับพันร่วงหล่นลงมาจากบนท้องฟ้า ก่อนจะถูกพายุฝนชะล้างจนดูคล้ายภาพในความฝัน
ขณะที่มองดูภาพที่งดงามเช่นนี้ มิรู้พวกเขากำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่?
……
……
หากแมวขาวลงมือจริงๆ แม้นตนเองจะแตกต่างจากผู้ฝึกพรตธรรมดาทั่วไป แต่ก็มีโอกาสตายได้เหมือนกัน
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดเงียบๆ
สำหรับตัวเขาในตอนนี้ แมวตัวนั้นน่ากลัวเกินไป
“ข้ารู้ว่าเจ้ามิได้มีส่วนร่วมกับเรื่องนั้น เพราะเจ้าไม่มีความกล้านั้น”
ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาระมัดระวังแมวขาวตัวนั้นเป็นอย่างยิ่ง แต่ท่าทีที่แสดงออกมากลับดูผ่อนคลายยิ่งนัก คล้ายมีความมั่นใจอย่างมาก
“แต่หากครั้งนี้เจ้ายังคงเลือกที่จะไม่ยืนอยู่ข้างข้า เช่นนั้นเจ้าคงรู้นะว่าข้าจะทำอย่างไร?”
กล่าวจบประโยคนี้ เขาหมุนตัวเตรียมจากไป
เมื่อดูเพียงผิวเผินแล้ว คำพูดของเขายังคงแข็งกร้าว ความเคลื่อนไหวขณะที่จากไปก็ดูสบายๆ มิได้มองแมวขาวตัวนั้นอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
แต่ทันใดนั้นเอง เขารู้ว่าตนเองพลาดเสียแล้ว เขาลืมไปว่าการสังเก
