ันก็จะกระโดดหนีออกไปทางหน้าต่างอย่างไม่ลังเล มิได้มีความอาลัยอาวรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น
ที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือหากเจ้าตายไป มันไม่มีอาหารกิน เช่นนั้นเจ้าก็จะกลายเป็นอาหารของมัน
และที่น่ากลัวที่สุดก็คือ เมื่อถึงเวลานั้น มันมักจะเริ่มกัดแทะศีรษะของเจ้า ขนสีขาวอาบเลือด น่าหวาดกลัวยิ่งนัก
จิ๋งจิ่วยื่นมือไปทางแมวขาวตัวนั้น
การหายใจของเขาคงที่ ฝีเท้าของเขาก็คงที่ นอกจากเสื้อผ้าตรงหน้าอกที่ฉีกขาดจนหมดแล้วก็มองไม่เห็นความผิดปกติอื่นใด
สายฟ้าที่น่าหวาดกลัวเส้นนั้นและลำแสงเยือกเย็นที่ออกมาจากกรงเล็บแมวสายนั้น คล้ายจะไม่สามารถทำอะไรเขาได้
เมื่อเห็นภาพนี้ ภายในดวงตาที่หดเล็กลงของแมวขาวพลันมีความรู้สึกไม่เข้าใจอย่างรุนแรง จากนั้นก็เป็นความไม่สบายใจ
เหตุใดเจ้ายังไม่ตาย? เหตุใดเจ้าถึงไม่เป็นอะไรเลย?
จิ๋งจิ่วเดินไปหน้าแมวขาวแล้วนั่งคู้ลงไป จากนั้นยกมือขวาขึ้นมา
แมวขาวจ้องมองมือของเขา คิดอยากจะหมุนตัวหนีไป แต่มิรู้เหตุใดกลับมิยอมขยับ
ขนของมันตั้งชูชันขึ้นมา ดูระแวดระวังอย่างมาก เพราะมันรับรู้ได้ถึงอันตราย
อันตรายเช่นนี้มิได้มาจากความแข็งแกร่งของจิ๋งจิ่ว หากแต่มาจากสัญชาตญาณของมัน หรือพูดอีกอย่างก็คือตราประทับที่ประทับอยู่ในวิญญาณของมันมาเนิ่นนาน
“หลิวอาต้า”
จิ๋งจิ่วมองดูแมวขาวกล่าวว่า “เลี้ยงเจ้ามาตั้งหลายปี แต่กลับยังเลี้ยงไม่เชื่องอย่างนั้นหรือ?”
คิดไม่ถึง เจ้าแมวตัวนี้จะมีชื่อที่แปลกประหลาดเช่นนี้
มือขอ
