จิ๋งจิ่วกล่าว “หากจิ่งหยางยังมีชีวิตอยู่ ท่านจะพูดอะไรกับเจ้า?”
เจ้าล่าเยวี่ยย่อมต้องเข้าใจ ที่ปรมาจารย์อาเลือกตนสืบทอดกระบี่ ย่อมต้องหวังว่าสุดท้ายแล้วตนเองจะสามารถขึ้นไปสู่หนทางสู่สวรรค์เส้นนั้นได้ แต่ว่า…หากปรมาจารย์อาเกิดเรื่องจริงๆ นางในฐานะที่เป็นศิษย์สืบทอดกระบี่ จะไม่ไถ่ถามไม่สนใจได้อย่างไร?
จิ๋งจิ่วกล่าว “เมื่อครู่ข้าขี่กระบี่ไปกับเจ้า สายตามองดูแผ่นดินเบื้องล่าง สายน้ำดูคล้ายกิ่งไม้ น้ำที่ไหลเชี่ยวนิ่งสงบเมื่ออยู่ในสายตาข้า เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? เพราะพวกเราบินอยู่สูงพอ ระยะห่างระหว่างเรากับแผ่นดินไกลพอ นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมผู้บำเพ็ญพรตจึงต้องรักษาระยะห่างจากโลกปุถุชนเอาไว้
เจ่าล่าเยวี่ยกล่าว “หากไม่สามารถลงไปยังพื้นด้านล่างได้ ต่อให้บินสูงขึ้นไปอีก มันยังจะมีความหมายอันใด?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เป้าหมายของการบำเพ็ญเพียร มิใช่การช่วงชิงเอาชนะ แล้วก็หาใช่การไล่หาความหมายไม่ หากแต่เป็นการบินให้สูงขึ้นไป”
เจ้าล่าเยวี่ยถาม “เพื่ออะไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ธรรมวิถีแสวงหาอายุยืนยาว เพื่อจะได้มีเวลาในการมองดูโลกนี้มากขึ้น บินสูงขึ้นไป ก็เพื่อจะได้มองได้ไกลขึ้น ทั้งหมดก็เพื่อสิ่งนี้ กล่าวกันว่าผู้บำเพ็ญพรตไร้ซึ่งความรู้สึก คำกล่าวนี้มิผิด นั่นเพราะผู้บำเพ็ญพรตไม่เคยมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า หากแต่มองเพียงสิ่งที่อยู่ไกลออกไป ในใจสามารถไร้ซึ่งสายน้ำ เพราะต้องใส่ฟ้าดินลงไป”
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้ตอบ
