้ส่งไปยังยอดเขาเหลี่ยงว่างเพื่อรับใช้กั้วหนานซาน
ปูเตียงพับผ้าห่ม ต้มชารินน้ำ งานพวกนี้เขาเคยทำมาแล้วมากมาย
เจ้าล่าเยวี่ยเดินออกมาจากถ้ำ ครั้นเห็นภาพนี้จึงกล่าวกับเขาตรงๆ “กู้หานจะโกรธเอาได้”
กู้ชิงมิได้กล่าวกระไร หลังน้ำเดือดแล้ว เขาก็เทมันลงในกาน้ำชา ก่อนกล่าวลาเดินจากไป
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูกู้ชิงที่อยู่บนทางขึ้นเขา พลางกล่าวถามว่า “เจ้ามองว่าอย่างไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “พรสวรรค์ไม่เลว แม้นจะไม่เท่าเจ้ากับสือซุ่ย แต่ใจมั่นคงกว่าพวกเจ้า”
เจ้าล่าเยวี่ยถาม “เขาอยู่ในยอดเขาเหลี่งว่างมาตั้งแต่เล็ก เป็นพี่น้องแท้ๆ กับกู้หาน เหตุใดเจ้าถึงรับเขาไว้อีก?”
มีหลายเรื่องที่จิ๋งจิ่วสามารถไม่ถามได้ แต่นางทำไม่ได้
นางเป็นเจ้าแห่งยอดเขา ต้องรับผิดชอบยอดเขาที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นมาใหม่แห่งนี้ คนสองคนในยอดเขาแห่งนี้ และยังมี…ลิงเหล่านั้น”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด กล่าวว่า “อย่างไรเสีย เขาก็มาแล้วนี่นา”
……
……
กู้ชิงกลับมาริมผาเพื่อสร้างที่พักของตนเองต่อ
เขาเคยทำอะไรหลายๆ อย่างมาแต่เล็ก แต่ไหนเลยจะเคยสร้างบ้านมาก่อน เวลานี้ย่อมต้องดูเก้ๆ กังๆ เกรงว่าผ่านไปอีกสิบกว่าวันก็คงไม่มีหวังที่จะสร้างเสร็จ
โชคดีที่เขาเป็นผู้บำเพ็ญพรต แม้นจะไม่สามารถใช้ชีวิตได้ด้วยการกินลมดื่มน้ำค้าง แต่ร่างกายของเขาแข็งแรง นอนอยู่ในป่าก็มิต้องเป็นกังวลว่าจะถูกอากาศหนาวเล่นงานจนป่วยไข้
เขาถือกระบี่ตัดกิ่งไม้ที่อยู่บนท่อนไม้เหล่านั้นไม่หยุด แล้ว
