ศัยเรื่องนี้มาเล่นงานเหล่าศิษย์พี่บนยอดเขาเหลี่ยงว่างได้ หรือแม้กระทั่งผู้อาวุโสที่อยู่บนยอดเขาเทียนกวง เพียงแต่เหตุใดจึงต้องเป็นตัวเองที่เสียสละเล่า? จริงอยู่ที่เขาไม่ควรใช้เพลงกระบี่สุริยันออกมาต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนั้น แต่ว่า…ก็เป็นพวกท่านมิใช่หรือที่ต้องการให้ข้าเอาชนะจิ๋งจิ่วให้ได้?
เขาใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่ตกลงมาบนใบหน้า มือยังคงกำกระบี่ตัดกิ่งไม้ที่อยู่บนท่อนไม้
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ยอดเขาที่เก้าอาบแสงแดดอันอบอุ่น เขาวางกระบี่ลง เช็ดเหงื่อบนใบหน้า จากนั้นเตรียมพักผ่อน
เขานั่งขัดสมาธิลงไปข้างกองไม้ ดวงตาหลับลง จากนั้นเริ่มดูดซับพลังชีวิตในธรรมชาติ คราบน้ำตาที่ยังหลงเหลืออยู่บนใบหน้าค่อยๆ ถูกลมพัดจนแห้งไป
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เสียงเยือกเย็นเสียงหนึ่งทำให้เขาตื่นขึ้นมา
“เจ้าอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย”
กู้ชิงหมุนตัวมองไป
กู้หานยืนอยู่ข้างทางขึ้นเขา จ้องมองมาทางเขาด้วยสายตาเยือกเย็น
กู้ชิงหวาดกลัวขึ้นมา เขารีบยันกายลุกขึ้น อ้าหากคิดอยากพูดอธิบาย
สีหน้ากู้หานเย็นชายิ่งนัก คล้ายกับน้ำค้างแข็งจริงๆ
เมื่อรับรู้ได้ถึงความกดดันอันหนักอึ้งนั้น ริมฝีปากกู้ชิงสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ทันใดนั้น มิรู้เขาคิดถึงอะไร ริมฝีปากเขาค่อยๆ หยุดสั่นลง ก่อนจะกลับเป็นปกติ สายตาเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นสงบขึ้นมา
เขานิ่งเงียบมิกล่าวกระไร สบตากลับไปหากู้หาน
ด้านหน้าของหน้าผา ทุกอย่างเงียบสงัด
ในดวงตาของกู้ชิง กู้หา
