นมองไม่เห็นความหวาดกลัวอย่างที่คิดเอาไว้ นี่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจ
ถึงแม้นับตั้งแต่ที่ติดตามศิษย์พี่หนานซานร่ำเรียนกระบี่ ความหวาดกลัวที่เจ้านอกคอกนี่มีต่อเขามันจะน้อยลงไปมากก็ตาม
สิ่งที่ทำให้เขาโกรธมากกว่านั้นก็คือ ในดวงตาของกู้ชิง กระทั่งความรู้สึกสำนึกผิดก็มองไม่เห็นแม้แต่นิดเดียว
“เจ้าแพ้เพราะใจร้อนเกินไป ใช้เคล็ดกระบี่ที่ศิษย์พี่แอบถ่ายทอดให้ออกมา ถึงได้เป็นแบบนี้”
กู้หานมองดูเขาพลางกล่าวตะโกนอย่างโมโหว่า “หรือเจ้ายังคิดว่าทั้งหมดนี่มันเป็นความผิดของข้า ตัวเองมิได้มีความผิดอะไรเลยอย่างนั้นหรือ?”
กู้ชิงนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าตัวเองผิด”
กู้หานสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
กู้ชิงพูดต่อว่า “ดังนั้นข้าจึงยอมรับว่าตัวเองแอบเรียนกระบี่ ถูกขับออกมาจากยอดเขาเหลี่ยงว่าง ในสามปีมิให้สืบทอดกระบี่ นี่คือค่าตอบแทนที่ข้าต้องจ่าย”
กู้หานตะลึงงัน มิรู้ตัวเองควรจะพูดอะไร
………………………………………………………………..
