ี้
จิ๋งจิ่วใช้เวลาครึ่งวันเดินกลับมา รู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย อีกทั้งการเดินเป็นการเคลื่อนไหวซ้ำไปซ้ำมาที่เขาไม่ชอบมากที่สุด ดังนั้นอารมณ์ในตอนนี้จึงมิค่อยดีเท่าไร
แน่นอน สาเหตุที่เขาอารมณ์ไม่ดี ไม่มีใครรู้ว่าจะเกี่ยวข้องกับศพที่อยู่นอกเมืองอวิ๋นจี๋นั้นหรือไม่
เหล่าวานรรับรู้ได้ถึงอารมณ์ของเขา จึงมิกล้าส่งเสียงวุ่นวาย เพียงแค่ตามเขาอย่างเงียบๆ ทั้งส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ ในบางครั้ง
จิ๋งจิ่วหยุดฝีเท้า พบว่ามีวานรสองตัวที่ได้รับบาดเจ็บ คิดว่าน่าจะเป็นผลจากการต่อสู้กับฝูงลิงของยอดเขาซื่อเยวี่ยเมื่อหลายวันก่อน
เขาเอายาเม็ดหนึ่งโยนเขาไปในป่า พลางกล่าวว่า “แบ่งกันกิน”
ยาเม็ดนี้เป็นยาลับของยอดเขาซื่อเยวี่ย มีชื่อว่ายาอี้ซิน มันมิได้ช่วยในเรื่องของการบำเพ็ญเพียรมากนัก แต่กลับมีผลอย่างมหัศจรรย์ในเรื่องของการรักษาอาการบาดเจ็บและบำรุงเลือดลม เรียกได้ว่าเป็นยาที่ล้ำค่าอย่างมาก
หากเหล่าผู้อาวุโสของยอดเขาซื่อเยวี่ยรู้ว่าเขาเอายาอี้ซินมาให้ลิงกิน เกรงว่าพวกเขาคงต้องโมโหอย่างมากแน่
จิ๋งจิ่วเดินหน้าต่อจนมาถึงตรงไหล่เขา ตรงหน้าผาขาดมีต้นไม้ขนาดใหญ่วางกองอยู่สิบกว่าต้น
กู้ชิงกำลังง่วนอยู่กับงาน เขาจะสร้างที่พักขึ้นมาจริงๆ
จิ๋งจิ่วมิได้หยุด แล้วก็มิได้พูดคุยกับเขา หากแต่เดินผ่านผาขาดไป ก่อนจะไปถึงปลายสุดของยอดเขาอย่างรวดเร็ว
เจ้าล่าเยวี่ยยืนอยู่ริมผา เสื้อผ้าพลิ้วไหว หากมองข้ามผมสั้นที่ยุ่งเหยิงของนางไป
