วกับเขาว่า ผู้บำเพ็ญพรตแสวงหาอายุยืนยาว ก็ยิ่งสมควรเข้าใจในความงดงามของชีวิต เช่นนี้ถึงจะมีแรงขับเคลื่อนจากภายในที่เต็มเปี่ยม
เขามิค่อยเข้าใจคำพูดประโยคนี้เท่าไรนัก ก็เหมือนกับที่ไม่เข้าใจคำพูดที่ว่าคนเราไม่อาจย่ำลงไปในแม่น้ำสายเดิมได้
ตอนนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจความหมายของคนผู้นั้นแล้ว แล้วก็พอจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด
ไส้เป็ดตกลงไปก้นหม้อ จมตายไปแล้ว
ฮวาเจียวยังลอยขึ้นลง ร้องขอความช่วยเหลือไม่หยุด
ผ้าขี้ริ้วแลหลอดเลือดหัวใจเดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่ มิรู้เป็นหรือตาย
“ใช้ชื่อนี้ช่างมั่นใจยิ่งนัก การแกล้งตายช่างหยาบกระด้างยิ่งนัก แต่เจ้าน่าจะคิดไม่ถึงว่าข้าจะกลับมาได้”
จิ๋งจิ่วมองดูที่นั่งว่างเปล่าที่อยู่ตรงข้าม กล่าวว่า “หวังว่าจะได้พบเจ้าอีกครั้งโดยเร็ว”
พูดจบประโยคนี้ เขาพลันลุกขึ้นเดินออกไปจากเหลาสุรา
หม้อไฟยังคงเดือดพล่าน ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนกระจายออกมา มิรู้เมื่อถึงจึงจะเดือดจนแห้ง
……
……
ตกเย็น จิ๋งจิ่วกลับมาถึงยอดเขาเสินม่อ
เขาเดินไปตามทางแคบๆ ขึ้นไปบนยอดเขา
ระหว่างทางเงาไม้สั่นไหว เหล่าวานรคอยตามเขาอย่างกระตือรือร้น ทั้งยังคอยยื่นผลไม้ต่างๆ นาๆ ให้ตลอดเวลา อบอวลไปด้วยบรรยากาศการเอาอกเอาใจ
“ไม่กิน” จิ๋งจิ่วกล่าว
ยอดเขาเสินม่ออยู่ในส่วนลึกของชิงซาน เป็นยอดเขาที่อยู่ห่างไกลที่สุดในบรรดายอดเขาทั้งเก้า
แม้นเมืองอวิ๋นจี๋จะอยู่ตรงชายขอบของชิงซาน แต่เดินจากตรงนั้นกลับมาก็เป็นระยะทางหลายร้อยล
