ด้ว่าเด็ดขาด แต่กับหลิ่วสือซุ่ยแล้ว เขาถือว่าดูแลได้มิเลวเลยทีเดียว
เนื่องเพราะเขากับกั้วหนานซานคาดหวังในตัวหลิ่วสือซุ่ยเอาไว้สูงมาก
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวว่า “ข้าเข้าใจขอรับ ข้ายินดีทำทุกอย่างเพื่อชิงซาน”
กู้หานตบบ่าของเขา กล่าวว่า “ตั้งใจร่ำเรียนกับอาจารย์อาไป๋ที่ยอดเขาเทียนกวงให้ดี อีกสักหลายวันไปเจอกันที่ยอดเขาเหลี่ยงว่าง”
คำพูดประโยคนี้มีความหมายลึกซึ้ง มิรู้หลายวันที่ว่าคือนานเท่าไรกันแน่
……
……
“ยอดเขาซั่งเต๋อกำลังสืบสวนหลิ่วสือซุ่ย ได้ยินว่าในคืนนั้นเขาออกไปจากถ้ำตัวเอง แต่กลับไม่มีใครรู้ว่าเขาไปที่ใด”
เจ้าล่าเยวี่ยมองจิ๋งจิ่ว แต่ก็มองไม่เห็นความกังวลใจใดๆ บนใบหน้าของเขา
จิ๋งจิ่วคิดในใจดรุณีนางนี้มีคนคอยช่วยเหลืออยู่ในยอดเขาทั้งเก้าจริงอย่างที่คาด เพียงแต่มิรู้ว่าเป็นคนของยอดเขาไหน
เขากล่าวว่า “คืนนั้นเขาไปหาข้า”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “เจ้ามิกังวล?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าบอกเขาแล้วว่าข้าเป็นคนสังหารคนผู้นั้น”
เจ้าล่าเยวี่ยจ้องมองเขา คล้ายกำลังคิดหาอะไรบางสิ่งจากบนใบหน้าของเขา
“เจ้ามิกังวล?”
คำถามเหมือนกัน คำที่ใช้ก็เหมือนกัน แต่ความหมายที่นางต้องการจะสื่อกลับแตกต่างกัน
จิ๋งจิ่วมิได้ตอบคำถามนางตรงๆ หากแต่กล่าวว่า “ไป๋หรูจิ้งช่วยปกปิดความผิด ยอดเขาเหลี่ยงว่างช่วยปกปิดความผิด เขากับเจ้าล้วนเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด เจ้าสำนักไม่มีทางปล่อยให้ยอดเขาซั่งเต๋อมาทำอะไรแน่”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่
