ในเสียงถอนใจนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหวัง คล้ายมีความคิดถึงอย่างไม่มีที่สิ้นสุดต่อโลกนี้ แล้วก็อาจจะเสียใจ แต่ว่า….มันยังมีความรู้สึกพึงพอใจอย่างมากอยู่ด้วย”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ข้ามั่นใจว่าศิษย์เผ่าหมิงผู้นั้นตายแล้ว รอบกายไร้ผู้คน แล้วเสียงถอนใจนั้นมันมาจากไหน?
จิ๋งจิ่งกล่าว “เจ้ามั่นใจว่าเจ้าได้ยิน?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “เสียงถอนใจมันดังขึ้นในหัวข้า”
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบ
“ตอนนั้นข้ากำลังมองที่นั่นอยู่”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวพลางมองไปอีกฝ่ายหนึ่ง
เมฆหมอกหนาทึบ ไม่สามารถมองเห็นรูปร่างหน้าตาของหมู่ยอดเขาได้ แต่จิ๋งจิ่วรู้ว่านางหมายถึงยอดเขาเสินม่อ
เขายืนสองมือไพล่หลัง มองดูที่นั่นอย่างเงียบสงบ”
“บางครั้งข้าคิดว่า เสียงถอนใจนั้นมันจะใช่เสียงถอนใจของปรมาจารย์อาหรือเปล่า”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ตอนแรกข้าแทบจะไม่กล้าเชื่อ แต่ตอนนี้ข้ายิ่งรู้สึกมั่นใจขึ้นเรื่อยๆ ในเมื่อข้าเป็นศิษย์สืบทอดที่ปรมาจารย์อาเลือกเอาไว้ ในเมื่อท่านเก็บกระบี่มิคำนึงเอาไว้ข้างกายข้ามาโดยตลอด เช่นนั้นในตอนที่ท่านจากโลกนี้ไป ท่านยังจะทิ้งข้อความอะไรบางอย่างเอาไว้ให้ข้าหรือเปล่า คล้ายกับที่ทิ้งเคล็ดเพลงกระบี่เอาไว้ที่เจ้า?”
“ข้าว่าเจ้าคิดมากไปแล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าอยากดูศิษย์เผ่าหมิงที่ว่านั่น”
ลำแสงกระบี่ที่แดงฉานปานโลหิตส่องสว่างไปทั่วป่าทั้งผืน กระบี่มิคำนึงอันคนกริบขุดพื้นดินจนเป็นหลุมขนาดใหญ่อย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นศพข
