ิ่วสือซุ่ยกล่าวอย่างดื้อดึง “เดิมทีมันก็มิได้เกี่ยวข้องกับข้า เหตุใดข้าต้องล้างข้อสงสัยด้วย?”
“อย่าคิดว่าเจ้าเป็นศิษย์สายตรงของยอดเขาเทียนกวงแล้วข้าจะมิกล้าลงโทษเจ้านะ”
ต้วนเหลียนเถียนยิ้มเยือกเย็น กล่าวว่า “แม้นสภาวะของเจ้าจะยังต่ำต้อย ไม่มีทางที่จะสังหารศิษย์น้องจั่วได้ แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างการส่งข่าวสารมันไม่จำเป็นต้องอาศัยสภาวะ”
หลิ่วสือซุ่ยมิได้กล่าวกระไรอีก
“อีกไม่กี่วัน ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง”
ต้วนเหลียนเถียนส่งสัญญาณบอกให้เขาออกไปได้ สุดท้ายกล่าวว่า “หวังว่าถึงตอนนั้น เจ้าจะมีคำตอบดีๆ ให้ข้านะ”
เมื่อเดินออกมาจากถ้ำ หลิ่วสือซุ่ยเงยหน้า ก่อนจะเห็นดวงอาทิตย์อันร้อนแรงอยู่บนฟ้า ร่างกายรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
หม่าหวากำลังรอเขาอยู่
ตอนอยู่ที่ธารสี่เจี้ยน หม่าหวาเป็นคนดูแลสถานที่พักของหลิ่วสือซุ่ยและเพื่อนร่วมสำนักในห้องแรก
ในคืนนั้น คนที่พบว่าหลิ่วสือซุ่ยแอบออกไปก็คือเขา
หลิ่วสือซุ่ยเดินผ่านเขาไป มิได้หยุดฝีเท้าแม้แต่น้อย แล้วก็มิได้กล่าวกระไร
มือของหม่าหวาที่เตรียมจะตบไหล่เขาค้างเติ่งกลางอากาศ บนใบหน้าอ้วนๆ มีรอยยิ้มกระอักกระอ่วนปรากฏขึ้นมา
……………………………………………………….
