ตอนที่จิ๋งจิ่วกลับมา เจ้าล่าเยวี่ยได้กลับมาเป็นปกติแล้ว สีหน้ามองไม่เห็นความผิดปกติใดๆ จิ๋งจิ่วย่อมไม่รู้ว่านางคิดเรื่องใดบ้าง เขามองดูฝุ่นควันในป่าด้านล่างหน้าผาที่ค่อยๆ จางหายไป พลางกล่าว “ลิงจากนอกเขายังวุ่นวายเพียงนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนเลย ข้าคิดว่าพวกเราอย่าเอาคนมาดีกว่า”
เขาหมายถึงเรื่องที่ยอดเขาซีไหลจะส่งผู้ดูแลมาที่ยอดเขาเสินม่อตามกฎของชิงซาน
จิ๋งจิ่วมองดูเสื้อของเจ้าล่าเยวี่ยที่ใหญ่เทอะทะ กล่าวว่า “ข้าเย็บเสื้อเป็น ประเดี๋ยวข้าจัดการเอง”
เจ้าล่าเยวี่ยลืมตาโต ถามว่า “กระทั่งเย็บเสื้อเจ้าก็ทำเป็นหรือ?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เคยเรียนในหมู่บ้านมาวันหนึ่ง”
เจ้าล่าเยวี่ยครุ่นคิด กล่าวว่า “เช่นนั้นก็ดี จะได้ไม่ต้องมีปัญหากับคนที่ยอดเขาซีไหลส่งมา”
บรรยากาศในยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานช่วงนี้แปลกพิกล ทั้งกดดันและอึดอัด ให้ความรู้สึกคล้ายฝนที่กำลังจะตกลงมา แต่ตำแหน่งของยอดเขาเสินม่ออยู่ค่อนข้างห่างไกล เวลานี้พวกเขาทั้งสองคนยังมิต้องข้องเกี่ยวกับการต่อสู้ทางอำนาจอันซับซ้อนเหล่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นด้วยนิสัยของจิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ย พวกเขาจะต้องไม่สนใจเรื่องเหล่านี้แน่นอน เพียงแค่ตั้งใจบำเพ็ญเพียรก็พอ แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า ตอนนี้พวกเขาควรจะเรียนอะไร?
เจ้าล่าเยวี่ยค้นหาทั้งนอกทั้งในถ้ำจนทั่ว แต่ก็หาเคล็ดกระบี่ไม่เจอแม้ซักเล่ม
“ไม่มีเคล็ดกระบี่ จะเรียนกระบี่อย่างไร?”
สายตาเจ้าล่าเยวี่ยเลื่อนออกจากกร
