ะบี่มิคำนึงมาตกอยู่บนใบหน้าจิ๋งจิ่ว จากนั้นจึงหยุดค้างอยู่เป็นเวลานาน
จิ๋งจิ่วลูบใบหน้า ครุ่นคิดอยู่ครู่จึงกล่าวว่า “ถ้ายังไง…ให้ข้าจัดการด้วยไหม?”
“คนมีความสามารถย่อมต้องทำอะไรหลายอย่าง ลิงสู้กันเจ้ายังไปช่วยจัดการ เรื่องนี้เจ้าก็ย่อมต้องเป็นคนรับผิดชอบ”
เจ้าล่าเยวี่ยครุ่นคิดในใจ จากนั้นถามว่า “ชนะไหม?”
จิ๋งจิ่วรู้ว่านางหมายถึงเรื่องที่ไปช่วยลิงต่อสู้ จึงเลิกคิ้วแล้วกล่าวว่า “แน่นอน”
จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในถ้ำ
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูแผ่นหลังของเขา รู้สึกพูดอะไรไม่ออก
จากศาลาหนานซงมายังธารสี่เจี้ยน บรรลุสี่สภาวะตามใจนึก ขึ้นไปยังยอดเขากระบี่ เอาชนะกู้ชิง จนกระทั่งขึ้นมายังยอดเขาเสินม่อ ความสงบนิ่งที่จิ๋งจิ่วแสดงออกมาตั้งแต่ต้นจนจบ คล้ายว่าเขามิได้เอาเรื่องเหล่านั้นมาใส่ใจเลย แต่วันนี้หลังช่วยลิงต่อสู้จนชนะแล้ว เขากลับแสดงให้เห็นถึงความภูมิใจที่มิอาจปิดบังเอาไว้ได้
เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่?
ภายในถ้ำ จิ๋งจิ่วหยิบเอาพู่กัน หมึกดำ กระดาษและแท่นฝนหมึกออกมา เขารวบรวมสมาธิ แล้วเริ่มเขียนตัวหนังสือลงไปบนกระดาษ ผ่านไปไม่นาน เขาก็เขียนเสร็จเรียบร้อยแผ่นหนึ่ง จากนั้นจำนวนก็ค่อยๆ เยอะขึ้น จนสามารถเย็บรวมเป็นเล่มได้เล่มหนึ่ง เดิมเขาคิดจะวางพู่กันแต่เพียงเท่านี้ แต่คิดไปคิดมา หนึ่งเล่มก็คือเขียน สองเล่มก็คือเขียน ต่อไปต้องมานั่งฝนหมึกใหม่ครั้งก็เป็นความยุ่งยากครั้งใหม่ ดังนั้นเขาจึงปาดหมึกที่ยังเหลืออย
