่นแล้ว การทำเช่นนี้ไม่มีปัญหาใดๆ
แต่ในสำนักชิงซานไปจนถึงทั้งแผ่นดินเฉาเทียน กระทั่งทั่วทั้งโลก ล้วนแต่ไม่เคยเกิดเหตุการณ์เหมือนอย่างเขามาก่อน
จิ๋งจิ่วลืมตา พบว่าเจ้าล่าเยวี่ยกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ริมผา นางกำลังทำสมาธิบำเพ็ญเพียรอยู่
กระบี่มิคำนึงสีแดง หยุดนิ่งอยู่เหนือศีรษะของนาง
ไอพลังที่คล้ายมีคล้ายไม่มีสายหนึ่งเคลื่อนที่ไปกลับระหว่างร่างกายของนางกับกระบี่มิคำนึงอย่างแช่มช้า
ฝึกหนักอยู่บนยอดเขากระบี่มาหลายปี เจ้าล่าเยวี่ยได้บรรลุสู่สภาวะสมความนึกคิดจนบริบูรณ์แล้ว ตอนนี้ได้กระบี่มิคำนึงมาช่วย เกรงว่าภายในสองปีคงสามารถบรรลุถึงขั้นมิประจักษ์ได้
แล้วเมื่อไรจิ๋งจิ่วจึงจะสามารถบรรลุสู่ขั้นสมความนึกคิดได้? ยังคงเป็นคำนั้นอยู่ — ‘รอ’
การขึ้นมาบนยอดเขาเมื่อคืนแม้นเขาจะมิได้รับบาดเจ็บ แต่ก็สูญปราณกระบี่ไปไม่น้อย เขารู้สึกค่อนข้างเหนื่อยล้า ไม่มีใจจะไปเล่นทราย
ในเวลานี้บนหน้าผามีลมพัดเย็นสบาย แสงแดดกำลังอบอุ่น เป็นช่วงเวลาที่เหมาะแก่การงีบหลับ เขาหลับตาเตรียมนอนหลับสักครู่
คิดไม่ถึงว่าตอนที่เขากำลังจะหลับ ด้านล่างหน้าผาพลันมีเสียงร้องของวานรดังติดต่อกันขึ้นมา
เสียงร้องของวานรดังยิ่งนัก ดูมีความสุขอย่างเห็นชัด
เจ้าล่าเยวี่ยลืมตา กล่าวถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ลิงย้ายบ้าน”
ก่อนที่จิ่งหยางจะบรรลุกลายเป็นเซียน เหล่าวิหคและสรรพสัตว์ในยอดเขาเสินม่อถูกขับไล่ออกไปยังยอดเขาอื่นจนหมด
หลายป
