ีผ่านไป ยอดเขาเสินม่อปลดผนึกปิดกั้นออกอีกครา เหล่าวิหคและสรรพสัตว์พวกนั้นยังมิรู้เรื่องราว มีเพียงวานรที่อยู่ด้านหลังผาริมธารสี่เจี้ยนได้ย้ายกลับมาอย่างรวดเร็ว
วานรเหล่านั้นใช้ชีวิตอยู่ในยอดเขานี้มาเนิ่นนาน พวกมันเบื่อกับการใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกแล้ว
ยอดเขาเสินม่อในเวลานี้ไม่มีสัตว์ที่กล้ามาแย่งที่กับพวกมัน ภายในป่าเต็มไปด้วยผลไม้อันหอมหวาน เหล่าวานรย่อมต้องปีติยินดี
มีเพียงสิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือแมลงที่มีในภูเขาตอนนี้ก็มีค่อนข้างน้อยเช่นเดียวกัน คิดอยากจะกินให้เต็มคราบจึงค่อนข้างยาก
“หุบปาก” จิ๋งจิ่วพูดลงไปยังหน้าผาที่อยู่ด้านล่าง
เสียงร้องยินดีของเหล่าวานรหายไปทันที
ถึงแม้จะมองไม่เห็น แต่ก็สามารถจินตนาการได้ว่าเหล่าวานรพวกนั้นหวาดกลัวเพียงใด
ยอดเขากลับมาเงียบเชียบอีกครั้ง
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขา
จิ๋งจิ่วกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้าเสียงเบาหน่อยก็ไม่เป็นไร”
เหล่าวานรส่งเสียงร้องขึ้นมาอย่างยินดี ฟังดูคล้ายกำลังทำการตอบกลับ เพียงแต่ครั้งนี้เสียงเบาลงกว่าเดิมเยอะ
ยอดเขาเสินม่อกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
แต่ผ่านไปไม่นาน บริเวณหน้าผาก็เกิดความวุ่นวายขึ้นมาอีก
ทั่วทุกที่สามารถได้ยินเสียงกิ่งไม้หักโค่น เสียงกรีดร้องอันโกรธเกรี้ยวของเหล่าวานรและเสียงของหนักๆ ร่วงตกสู่พื้น
“เกิดอะไรขึ้น?” เจ้าล่าเยวี่ยถาม
“ลิงจากยอดเขาซื่อเยวี่ยเข้ามาแย่งพื้นที่ เจ้าลิงพวกนั้นตัวไม่ใหญ่ แต่มีจำนวนมาก”
จิ๋งจิ่วถือกระบ
