หากเจอนางก็ต้องขานเรียกนางเจ้ายอดเขา หรือไม่ก็อาจารย์อา!
กั้วหนานซานสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ได้สติขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขายิ้มแห้งๆ พลางส่ายศีรษะ
กู้หานเกรี้ยวโกรธจนหัวร่อออกมา เขามองจิ๋งจิ่วพลางกล่าว “หรือข้ายังต้องเรียกเจ้าว่าอาจารย์อาด้วย?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ใช่น่ะสิ”
กู้หานตะลึงลาน
เหล่าศิษย์ที่อยู่บนลานต้อนรับต่างตะลึงลาน
เมื่อวานนี้เจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่วยังเป็นเพียงศิษย์ขั้นล้างกระบี่ธรรมดาๆ แต่วันนี้กลับกลายเป็นผู้อาวุโสของทุกคน?
“เอ่อ ข้านึกขึ้นได้ว่ามีบางเรื่องที่อาจารย์สั่งมาแล้วข้ายังมิได้จัดการเลย”
สาวน้อยจากยอดเขาชิงหรงผู้หนึ่งพูดขึ้นมากับเพื่อนของนางโดยมิได้มองมาทางจิ๋งจิ่ว จากนั้นจึงเดินออกไปจากลานต้อนรับ
ไม่นาน ด้วยเหตุผลต่างๆ นาๆ เหล่าลูกศิษย์ที่อยู่บนลานต้อนรับพากันสลายตัวไป ก่อนออกไปก็มิได้เข้ามาร่ำลากั้วหนานซานและกู้หานเหมือนอย่างทุกที
ไม่เช่นนั้นจะให้ทำอย่างไร? หรือจะให้พวกเขาขานเรียกจิ๋งจิ่วว่าอาจารย์อาจริงๆ?
กั้วหนานซานหัวเราะแห้งๆ ขึ้นมา กล่าวว่า “อาจารย์อา”
กู้หานสีหน้าบึ้งตึง หมุนตัวเดินจากไป
…………………………………………………………………
