ที่สุดของเจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่วในเวลานี้
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “นี่เป็นปัญหาของพวกเรา”
พวกเรา
เมื่อได้ยินคำนี้ ความอดทนของกู้หานขาดผึง มุมปากกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย เขามองเจ้าล่าเยวี่ยพลางกล่าว “ศิษย์น้อง…คนที่ไร้ยางอายเยี่ยงนี้…”
เจ้าล่าเยวี่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
จิ๋งจิ่วกล่าว “เจ้าผิดแล้ว”
กู้หานยิ้มเยือกเย็นพลางกล่าว “ข้าพูดผิดตรงไหน? เจ้าคิดว่าการที่มองไม่เห็นทางขึ้นเขา แล้วจะเดาไม่ได้อย่างนั้นหรือว่าเจ้าขึ้นไปยอดเขาได้อย่างไร? ตอนนี้ศิษย์ในยอดเขาทั้งเก้า มีผู้ใดบ้างมิรู้ถึงความไร้ยางอายของเจ้า?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าหมายถึงการขานเรียกของเจ้ามันผิด ตอนนี้เจ้ามิอาจเรียกนางว่าศิษย์น้องได้อีก หากแต่ต้องเรียกนางว่าเจ้ายอดเขา หรือไม่ก็อาจารย์อา”
สายลมพัดผ่านต้นไม้ เสียงซ่าๆ ดังขึ้น คล้ายเป็นเสียงตอบรับ
บนลานต้อนรับที่เงียบสงัด ครั้นเหล่าศิษย์ได้ยินคำพูดนี้ รู้สึกน่าขันยิ่งนัก แต่ในตอนที่ครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน พวกเขากลับแตกตื่นกันขึ้นมา
จิ๋งจิ่วมิได้พูดจาส่งเดช
เจ้าล่าเยวี่ยสืบทอดกระบี่ยอดเขาเสินม่อสำเร็จ ก็ควรจะถือเป็นศิษย์ที่ถือกำเนิดขึ้นมาใหม่ของปรมาจารย์อาจิ่งหยาง พูดอีกอย่างก็คือในตอนนี้นางมีความอาวุโสเทียบเท่ากับเจ้าสำนัก หยวนฉีจิงและเจ้าแห่งยอดเขาต่างๆ รวมทั้งเหล่าผู้อาวุโสเหล่านั้นด้วย!
ไม่ว่าจะเป็นกั้วหนานซานหรือกู้หาน ต่อให้พวกเขาเป็นหัวกะทิในบรรดาศิษย์รุ่นที่สาม
