่ว่าข้ามิชื่นชอบพวกท่านหรืออคติไปเองนั้น เอาไว้ต่อไปข้าจะพยายามมองพวกท่านอย่างเป็นกลาง”
จิ๋งจิ่วยื่นมือไปตบไหล่กั้วหนานซาน แสดงออกว่าให้กำลังใจ
กั้วหนานซานเป็นศิษย์อันดับหนึ่งของท่านเจ้าสำนัก เป็นหัวหน้าลูกศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่าง เรียกได้ว่าเป็นผู้นำของศิษย์รุ่นที่สาม เขาทำอะไรเปิดเผย นิสัยอ่อนโยน เรียกได้ว่าแตกต่างจากเหล่าศิษย์บนยอดเขาเหลี่ยงว่างที่นิสัยเย็นชาและมองไม่เห็นผู้อื่นอยู่ในสายตาเหล่านั้น แต่เวลาศิษย์ธรรมดาพบเจอเขา มีใครบ้างไม่เกรงกลัว จะมีใครเป็นเหมือนจิ๋งจิ่วที่กล้าใช้น้ำเสียงเช่นนี้พูดกับเขา? อีกทั้งยังไปตบไหล่เขา!
บนลานต้อนรับเงียบกริบ
มิรู้เพราะเหตุใด นอกจากอาการตกตะลึงเล็กน้อยในตอนแรกแล้ว กั้วหนานซานมิได้มีอาการโกรธเกรี้ยวเลย คล้ายว่าสิ่งที่จิ๋งจิ่วทำมันเป็นเรื่องที่สมควร
เขามองจิ๋งจิ่ว คล้ายมองดูอาจารย์อย่างไรอย่างนั้น
ความรู้สึกเช่นนี้…มันแปลกประหลาดยิ่งนัก ไม่ดีเลย เขาขมวดคิ้วขึ้นมา
กู้หานจ้องมองจิ๋งจิ่ว พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ไม่เคารพอาจารย์ ไม่รู้จักละอาย เจ้าคิดว่าเจ้าตามศิษย์น้องขึ้นยอดเขาที่เก้าแล้วจะทำอะไรตามใจชอบได้อย่างนั้นหรือ? เจ้าอย่าได้พยายามเข้าไปยังยอดเขาเหลี่ยงว่างอีกล่ะ หากเจ้ามิสนใจ เช่นนั้นข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าหลังจากนี้เจ้าจะเรียนกระบี่อะไร!”
สืบทอดกระบี่ของยอดเขาเสินม่อ แต่กลับไม่มีเคล็ดกระบี่ สำหรับทุกคนแล้ว นี่คือปัญหาที่ใหญ่
