ตอนที่จิ๋งจิ่วกลับมายังหน้าศาลา เจ้าล่าเยวี่ยได้ตื่นขึ้นมาแล้ว
นางมองไปรอบกายอย่างระมัดระวัง กระบี่สี่เขียวบินวนรอบตัวอย่างเงียบๆ พร้อมที่จะโจมตีออกไปทุกเมื่อ
นางพอจะเดาได้ว่าที่นี่ืคือที่ไหน แต่ยังรู้สึกไม่กล้าเชื่อ ดังนั้นจึงรู้สึกวิตกกังวล
กระทั่งจิ๋งจิ่วเดินออกมา สีหน้านางจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย พลางถามว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ก็เหมือนที่เจ้าเห็น พวกเรามาถึงยอดเขาแล้ว”
เสียงของเจ้าล่าเยวี่ยสั่นเครือเล็กน้อย “ที่นี่คือถ้ำของปรมาจารย์อาอย่างนั้นหรือ?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เกรงว่าจะใช่”
เจ้าล่าเยวี่ยเก็บกระบี่สีเขียว สายตาจ้องมองไปในดวงตาของเขา หลังนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่จึงถามออกมาว่า “เจ้าทำได้ยังไง?”
นางเดาได้แต่แรกแล้วว่าจิ๋งจิ่วน่าจะมีวิธีขึ้นเขาอยู่ แต่ในตอนที่เขาทำได้จริงๆ อีกทั้งยังพานางขึ้นมาถึงยอดเขาด้วย นางยังคงรู้สึกตกใจอย่างมาก
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด กล่าวว่า “ตอนที่เจ้าหลับไป จู่ๆ มีเซียนหนวดขาวคนหนึ่งปรากฏกายขึ้นแล้วพาพวกเรามาที่นี่ จากนั้นจึงหายตัวไป”
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขา มิกล่าวกระไร
จิ๋งจิ่วกล่าว “เรื่องนี้ไม่ดีหรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ไม่ดี”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เจ้าพอมีโอกาสที่จะเชื่อบ้างไหม?”
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขา พลางกล่าวอย่างจริงจังออกมา “ข้ามิใช่หลิ่วสือซุ่ย”
จิ๋งจิ่วถอนใจ “ดูเหมือนข้าต้องคิดเรื่องใหม่แล้ว”
เจ้าล่าเยวี่ยถาม “เจ้าเป็นใครกันแน่?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้า
