แน่นอน ความจริงแล้วเขายังมีวิธีในการขึ้นไปบนยอดเขาอยู่อีก เพียงแต่ก็เหมือนกับที่เขากล่าวเอาไว้กับเจ้าล่าเยวี่ย ในเวลานี้เป็นไปได้มากว่ามีคนกำลังจับตามองทางนี้อยู่
เจ้าสำนักและหยวนฉีจิงสามารถมองเห็นที่นี่ได้ หากพวกเขายินดีล่ะก็
หากเป็นเวลาอื่น จิ๋งจิ่วคงมิยอมเดินขึ้นไปยังปลายสุดของยอดเขาต่อแน่ หากแต่เลือกที่จะเดินกลับ แต่ว่า….
เขาเหลือบมองดูเจ้าล่าเยวี่ย ในใครครุ่นคิดสาวน้อยคนนี้คงจะผิดหวังอย่างมากกระมัง?
“อย่างนั้น…ดูก็ดูสิ”
เขามองไปทางยอดเขาที่อยู่ในส่วนหนึ่งของทะเลหมอกเหล่านั้นพลางกล่าวเสียงเบาๆ
เขายื่นนิ้วมือออกไปแตะสร้อยที่อยู่บนข้อมือของเจ้าล่าเยวี่ยเบาๆ
ไร้ซึ่งซุ่มเสียงใดๆ สร้อยข้อมือลอยออกมาจากข้อมือของสาวน้อย ก่อนจะกลายเป็นโซ่กระบี่่แล้วถูกเขากุมเอาไว้ในมือ
มิรู้เพราะเหตุใด โซ่กระบี่ที่ไม่ธรรมดาเส้นนี้ถึงยอมฟังคำสั่งของเขา
ความคิดของเขาขยับเล็กน้อย โซ่กระบี่พุ่งตัวออกไปราวอสรพิษ โอบรัดร่างกายเจ้าล่าเยวี่ยเอาไว้
เขาปลดกระบี่ลงมาจากหลัง ครุ่นคิดเล็กน้องจึงเก็บกลับไป จากนั้นหิ้วเจ้าล่าเยวี่ยเดินขึ้นไปบนยอดเขา
วิธีของเขาช่างชาญฉลาด ตำแหน่งที่โซ่กระบี่และร่างกายของนางสัมผัสกันสามารถรับแรงได้เท่าเทียมกัน
เจ้าล่าเยวี่ยถูกเขาหิ้วเอาไว้ในมือ คล้ายกับนอนดูบนเปลญวน นอนหลับอย่างสบาย มิได้ตื่นขึ้นมา
……
……
จิ๋งจิ่วเดินขึ้นยอดเขา ท่วงท่าย่อมแตกต่างจากเจ้าล่าเยวี่ย
เขามิได้มาคอยระมัดระวัง
